Bazen (şimdi de olduğu gibi) bana aniden baskın yapan aşırı duyarlılıktan öldüğümü hayal ediyorum. O zaman bir acil doktor koşup gelir, yapabileceği tek şey öldüğümü tespit etmek olurdu. Ölüm sebebi olarak da şunu yazardı ölüm raporuna: Aşırı duyarlılık. Bu ölüm sebebiyle ölüyken bile gururlanırdım.
Şimdi kendimi neden böyle yersiz yurtsuz hissettiğimi anlamıyorum. Etrafımdaki insanların da benzer durumda olduğunu farz ediyorum. Suskunluk, insanlara hükmeden yabancı güçler tarafından dayatılmış sanki. Biliyorum, saçmalık bu ama bu saçmalıktan etkileniyorum. İnsanların yürekleri kabından taşsa da yaşadıkları hayat hakkında artık hiçbir şey söylemek istememeleri gerçek bir ruh yabaniliğine işaret eder.