Pavese’nin intihar etmeden önceki son günlerinde günlüğüne
yazdığı gibi: “Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım."
Plath da bir zamanlar varoluş sebebi olan sözcüklerde teselli
aramaktan vazgeçer ve son şiirlerinden biri olan “Seneler”de şöyle der:
“Sözcükler kuru, sürücüsüz,
Yorulmak bilmez toynak sesleri.
Bu arada
Sabit yıldızlar havuzun dibinden
Bir yaşamı yönetiyor.”