dîbâ
@dibaa
psikolojik danışmanlık
İstanbul
110 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
"Kinim,
hep o uğursuz tabiat kanunları yüzünden adeta kimyasal bir
bozulmaya uğruyor. Bir de bakarsın, esas madde uçmuş,
sebepler buharlaşmış, suçluyu bulmak imkânsız olmuştur;
hakaret hakaretlikten çıkıp, kaderin bir cilvesi, kimsenin suçu
olmayan diş ağrısı gibi bir şey haline gelmiştir ve elbette
duvar yumruklamaktan başka çare kalmamıştır. "
Reklam
"Kalbimde bir kötülük nüvesi vardı... Tabiat kanunları
beni ömrüm boyunca her şeyden çok hırpaladığı halde, bu durumlarda onları suçlamak da imkânsızdı. Şimdi aynı şeyleri
hatırlamak içime fenalıklar veriyor, o zamanlar da verirdi. Bir
dakika geçince kendi kendimi yiyerek, bütün bu
pişmanlıkların, duygulanmaların, değişme antlarının hepsinin
yalan, kocaman çirkin bir yalandan başka bir şey olmadığını
anlıyordum. Kendimi türlü türlü şekillere sokarak
hırpalamamın, işkence etmemin sebebini soracak olursanız,
size, boş durmaktan canım sıkıldığı için çeşit çeşit marifetleri
denedim, diye cevap veririm ki, gerçekten de öyle. Siz de
kendinizi iyice bir yoklayacak olursanız, bunun böyle
olduğunu anlarsınız baylar. Kendi kendime macera hayalleri
kuruyor, kafamda uydurduğum bir hayatı yaşıyordum. Durup
dururken, ortada fol yok yumurta yokken kendi kendimi
gücendirdiğim çok oldu; aslında hiç sebep olmadığını
bildiğim halde kendimi öyle dolduruyordum ki, sonunda
gerçekten gücenip içerliyordum."
"Doğa size danışmaz;
beğenmediğiniz, şahsi istekleriniz ona vız gelir. Tabiatı
olduğu gibi, bütün sonuçlarıyla kabul etmek zorundasınız.
Duvar, duvardır."
...
Şüphesiz böyle bir duvarın hakkından
gelmeye gücüm yetmezse boşu boşuna yırtınacak değilim,
ama karşımda gücümün yetmediği bir taş duvar var diye
büsbütün boyun eğmeye de razı olamam.
Ama sözünü ettiğim o garip zevkin özü
de bu soğuk, bu çirkin yarı ümitsizlik ve yarı inançta,
üzüntüden kendini şuurlu olarak kırk seneliğine yeraltına
gömmede, mahsus tertiplendiği halde durumun pek o kadar
içinden çıkılmaz olmamasında, içe işlemiş ama bir türlü
tatmin edilmeyen o zehirli arzularda, kesin olarak verilen
kararlarla hemen ardından duyulan pişmanlıklar arasındaki
hummalı duraksamalardadır işte. Bu zevk o derece ince,
anlaşılması o kadar güç bir duygudur ki, pek dar kafalı olmayan, hatta sinirleri çok sağlam kimseler bile bundan
zerrece nasiplerini alamazlar.
"Umutsuzluk en yakıcı zevktir, özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan.Tokadı yiyince, bilinç öyle bir ezilir ki, pestile döner. Bana en
çok dokunan, suçlu olsam da olmasam da her zaman bir çeşit
tabiat kanununa uyar gibi, herkesten önce kendimi suçlu
görmemdi. Bu, ilkin çevremde herkesten akıllı olmamdan
ileri geliyor. (Kendimi daima etrafımdakilerin hepsinden
akıllı sayar, hatta inanır mısınız, bazen bu yüzden utanç
duyardım. Zaten hayatımda kimsenin yüzüne doğruca
bakamaz, hep bakışlarımı kaçırırdım.) "
Reklam