dîbâ
@dibaa
psikolojik danışmanlık
İstanbul
110 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Bununla beraber, anlayışın yalnız çokluğunun değil,
kendisinin bile hastalık olduğuna dair güçlü bir inancım var.
Bunda da ısrarlıyım. Bunu bir an için bırakalım. Bana şunu
söyleyin: Bazen, eskilerin söyleyişiyle "bütün güzel, yüksek
şeyler"in inceliğini kavramaya hazır olduğum sırada, ama
neden ille de tam o anlarda öyle biçimsiz hareketler
yapıyordum... yani bunların yapılmaması gerektiğini
anladığım anda mahsus yaparmış gibi böyle hareketlere kalkışmam neden ileri geliyordu? İyiyi,
"güzel ve yüksek
şeyleri" ne kadar çok anladıysam, o kadar derinlerine battım,
sıkıştım kaldım içlerinde. Bundaki önemli nokta, bu halimin
tesadüfi değil de, adeta kaçınılmaz bir nitelik taşımasıydı.
Sanki bu hal bir hastalık, bir düzensizlik değil, benim doğal
halimdi; sonunda buna karşı koyma isteğim bile kalmamıştı.
Bu halin benim için doğal olduğuna neredeyse inanacaktım (belki de inanmıştım).
Reklam
Tamamıyla ciddi olarak söyleyeyim ki, böcek olmayı çoğu
zaman arzuladım. Yazık ki buna bile layık olamadım. Baylar,
yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır;
gerçek, tam manasıyla bir hastalık.
Kötü biri olamamak bir yana, herhangi bir şey olmayı da beceremedim: Ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu, ne kahraman ne de haşerenin biriyim. Şimdi bir yandan köşemde
pinekliyor, bir yandan da acı, faydasız bir teselliyle
avunuyorum: Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz,
olanlar yalnız aptallardır. Evet efendim, on dokuzuncu yüzyıl
adamı en başta karaktersiz olmalı, böyle olmaya manen
mecburdur; karakter sahibi, çalışkan bir insansa oldukça dar
kafalıdır.
9/10
1 saatte okudu
·2020 15. kitabı
Puan vermedi·319 syf.·
2020 14. kitabı
