Damla Oytun
@didaydidayday
2025 ve Sonrası - Okuduklarım ve Altını Çizdiklerim
Nota Bene | Kendime Notlar
57 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
ben ben bu :)
Ailede çay içmeyen tek ben varım. Buna anlaşılmaz bir sapkınlık gözüyle baktıklarını zannediyorum. Çayın tadı bana biçilip kurumuş çimen, sulandırılmış torf, içine sığırların vücut sıvılarından da bir parça katılıp suyla karıştıırılmış gübre tadı falan gibi geliyor. Öteden beri tahammül edemediğim bir şey.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çay demlemek bu evde sınırları belirlenmiş, kutsal bir ritüel. Benim asla haddimi aşıp cesaret edemeyeceğim kadar hassas bir iş. Biri gizemli şekilde ötekine yol açan birçok aşaması var: ritüeli kendi mutfaklarında da olduğu gibi uygulayan ablamla kardeşimin aksine benim hiçbir zaman tam olarak hatırlayamadığım, sabredip öğrenemediğim bir sıralama.
Deniz benim için öteden beri büyük bir avuntu kaynağı olmuştur. Karen Blixen'ın Yedi Harika Hikâye'de yazdığı gibi: "Her derde deva olduğunu bildiğim bir şey var: tuzlu su... hangi formda olursa olsun. Ter, gözyaşı, deniz suyu."
Kitabı az önce bitirdim, açıkçası son birkaç bölüm biraz zorladı, ha bitti bitecek derken uzunnnnn uzuuuun coğrafi betimlemelerden biraz sıkıldım. Halbuki çok da iyi başlamıştı, sanki yörüngedeki yedinci bir göz tarafından anlatılıyor hissi verdi. Karakterleri sevdim, favorim Pietro :) Chie'yi de yakın buldum, özellikle listeler oluşturması bana çok tanıdık geldi :) Hepsiyle arkadaş olmak isterdim, zaten kitabı okurken sanki ben de ordaymışım gibi hissettirdi, bu yüzen ailenin bir parçası gibiydim. Karakterlerin kendi yaşamlarıyla yüzleşmeleri, insanlığı sorgulamaları etkileyiciydi, 7. bölüm özellikle çok düşündürücüydü. Kitabın sonlarına doğru sıkılsam da (ki daha uzun bir metin olsaydı bayağı zorlanırdım) ben Samantha Harvey'nin kafasını, kalemini sevdim. Sanki hâlâ boşlukta yüzüyor gibiyim, henüz etkisinden çıkamadım.
