Merdümgiriz
@dide_berah
Sanman taleb-i devlet ü câh etmeye geldik
Biz âleme bir yâr için âh etmeye geldik
Mühendis
Yüksek Lisans
14 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Doppler her ne kadar yaşadığı zamanın hatalarla dolu olduğunu düşünse de, kendini yaşadığı zamanın başarısız bir insanı olarak gören bir adam. Başarılı bir kariyer ve evliliğe sahip, Oslo’da tipik bir burjuva yaşantısı süren Doppler, bir doğa gezintisi sırasında bisikletinden düşerek kafasını çarpıyor ve bir anda kendini zihinsel bir değişimin içerisinde buluyor. Sonrasında kendi hâlinde ilerleyen, durgun yaşantısını bir kenara bırakarak Thoreau’nun tasvir ettiği Walden misali bir ormanda tek başına yaşamaya karar veriyor. Önceki yaşam tarzının ve artık güvenmediği toplumun ruhundaki etkilerinden sıyrılmaya çalışarak yeni hayatına adapte olmaya çalışıyor.
Yiyecek sıkıntısı çektiği bir gün, pusuya düşürerek bir geyiği öldürür. Ve kendisini öldürdüğü geyiğin yavrusu olan Bongo ile sıkı bir arkadaşlığın içerisinde bulur. Kitapta ikilinin arasında geçen uzun uzun konuşmalara (aslında monolog demek daha doğru olur) ve absürt olaylara tanıklık ediyoruz.
Hikâyedeki anlatıların naif ve absürt tarzı her zevke hitap etmese de, barındırdığı mizahi yönü damaklarda eşsiz bir tat bırakıyor. Loe’nin üslubu okuyucuyu sinsice kavrayarak, olayın merkezindeki fikre ilk bakışta direnen insanları bile içine çekebilecek nitelikte.
Reklam
Öncelikle "Doğuya giden bir geminin güvertesinde batıya koşan insanlardık belki de!" sözünün ete kemiğe bürünmüş vaziyette takdim edildiğini söylesek hata etmiş olmayız.
Peyami Safa'nın kendine has üslubu ve eşsiz psikolojik tahlilleriyle, olayın başkahramanı Neriman üzerinden büyük bir karmaşa bütün dinamikleriyle ele alınıyor. Eserde iki farklı fikrin, medeniyetin ve kültürün mücadelesini görüyoruz. İnsanların bu mücadele içerisinde kendi benliklerini bulabilme çabasını yakından izleme fırsatı buluyoruz. Örselenmiş alaturka yaşamların, alafranga heveslerle çatıştığı bir ortamda genç hayatların zihni savruluşlarına şahit oluyoruz.
Tanzimat Dönemi’nden itibaren başlamış bulunan Batı sevdamız bu toprakların insanlarını aslında kendi benliğinden çok ötede bir noktaya ittiği su götürmez bir gerçektir. Günümüzde dahi çoğumuz Batı ile Doğu arasına sıkışmakta ve eserde de olduğu gibi kendi dünyevi arzuları yüzünden, doğrultusunu Batı’ya çevirmektedir. Yazar senelerdir bizler için bir çıkmaz olan bu konuyu bahsettiğimiz üzere iki karakter, iki semt ve bir hayat üzerinden ele alarak, bu durumun Türk aile yaşantısı üzerindeki etkilerini gözler önüne seriyor.
Hasan Ali Toptaş, pürüzsüz ve akıcı üslubuyla bizleri Denizli ve Ankara arasında geçen bir baba-oğul hikâyesiyle karşılıyor. Saf ve temiz duygulara sahip Anadolu insanını yansıtan Aziz Bey’in ölüm ile olan mücadelesini oğlunun penceresinden izliyor ve babasının ölüm mücadelesine oğlunun çaresiz çırpınışları ile karşı koymaya çalışmasına tanıklık ediyoruz. Çok ağır dram yüklü olayların içerisinde koşuşturmamıza karşın yazarın anlattığı hikâye göğsümüzde tıpkı tüy kadar hafif bir his bırakıyor. Hastalık ile ölüme karşı mücadeleye ve en sonunda kabullenişe tanıklık ederken bir yandan da alelade gibi gözüken bir hayatın sıra dışılığıyla karşılaşıyoruz. Yazarın hünerleri sayesinde bir ailenin kader öyküsünden ziyade kendi içimize bir yolculuğa çıkıyoruz.
Tüm yaşamı göç ile geçen, annesini kaybeden ve babasının idealleri, biraz da talihsizlikleri yüzünden sürgün ömür sürgünde yaşayan bir çocuğun hikayesi. Sosyalist Ali ve oğlu farklı hayatlar arasında savrulurken, çok farklı iklimlere götürüyor bizleri. Devamlı göç etmek zorunda kalmış bir babanın, Sosyalist Ali’nin, göç etmeyi tercih eden ve gitgide babasına benzeyen oğlunun ağzından dinlediğimiz bir Anadolu hikayesi.
Kimi hikayeler sayfalara sığmaz, anlatılsa zaman yetmez. İşte burada kısa bir kitaba sığdırılan çok uzun bir hikayeyi görüyoruz.
