İnsan, kaybettiği şeyleri elbette özler. Yeri dolmayacak şeyler vardır bu hayatta. Unutulmaz şeyler hiç unutulmayacak şeyler vardır. Bir gün bir gece yarısı ansızın aklına düşecek şeyler..
Hatıralar, insanlar, duygular, iz bırakanlar vardır ve unutulmazlar. Hep bir yerde yara izi gibi taşırız onları. Kabuk bağlamasını, sızısının dinmesini, bir daha kanamamasını dileriz. Geçmesini beklemekten başka bir şey gelmez elimizden.
Kurumuş yürekler görmek mi daha ürkütücüdür, boşalmış kafatasları görmek mi, kim karar verebilir?
Gözlerimiz birbirine odaklandı, orada ne gördüğümü bilmiyordum, orada ne gördüğünü bilmiyordum ama ona bakmak güzeldi, güzel bir duvar resmi gibiydi ve ben önünde büyüdüğüm çıplak duvarlardan kaçarken ona rast gelmiş gibiydim..