DÇB
@didoque
18 okur puanı
Nisan 2016 tarihinde katıldı
Hayal Kırıklıkları Kitabı
120 sayfalık bir kitap 4 ayda mı okunur? Her kelimesi sizi farklı bir yere, ana, anıya sürükleyen bir kitapsa evet okunur. Okumanın ağır geldiği, içinizi acıttığı, sizi bildiğiniz gerçeklerle karşı karşıya bıraktığı kitaplar vardır; Hayal Kırıklıkları Kitabı benim için kesinlikle onlardan biri oldu. Ağır geldikçe kaçtım, erteledim. Bir taraftan da müthiş bir merak içimi kemirdi durdu, en sonunda daha fazla ertelemeden ne olacaksa olsun dedim ve bitirdim. Bu hayattaki zamanım el verirse 60'lı yaşlarımda bir kez daha okumak isterim. Hayatta yıllandıkça yazılanları deneyimlemiş olmanın getirdiği tecrübeyle bana başka şeyler anlatacağına çok eminim. Ara ara açıp okumakta, hatırlamakta fayda var.
Reklam
Harika Bir Hayat
Hikmet Hükümenoğlu'nun ödüllü kitabı Harika Bir Hayat, benim de yazarla tanışma kitabım oldu. Derin bir araştırma sürecinin özenle damıtılmış, çarpıcı, yakın dönem ülke tarihine ışık tutan, sarsıcı, romantik, hüzünlü, insan ilişkilerine dair-özellikle anne-kız ilişkisine- gerçekçi analizleriyle sizi alıp götüren bir roman. Hükümenoğlu'nun ustalığını konuşturduğu satırlarda önce Veysel Bey aracılığıyla ardından Harika ile birlikte 1919'dan 1960'a doğru büyülü bir yolculuğa hazır olun. Birinci Dünya Savaşı öncesi İstanbul sokaklarında kahramanların ruh haline bürünerek dolaşma şansı tanıyan, oradan genç Cumhuriyet zamanlarını deneyimleme imkanı sunan, kitaplarını, şiirlerini okuduğum isimlerin farklı yönlerini görmemi sağlayan, bir ülkenin savaşın kıyısında kenarında dolaşırken yaşadığı zorlu zamanları anlatan bu roman aracılığıyla ek okumalar yapmak için listeler oluşturdum. Yazarın içime ektiği merak duygusuyla yeni okumalar yapmaya devam..
Harika
"Sonra Harika sıkıldı ve gitti.
Bana bıraktığı mektupta sıkıldığını açıkça söylemese de tahmin etmek zor değildi. Ruhu böyle küçük bir kasabaya sığamayacak kadar büyüktü. Bana kalırsa İstanbul ve eski hayatı da ona dar gelmişti - yani sirf benimle olmak için köprüleri yaktığını hiçbir zaman düşünmedim. Kendimi kandırmadım. Biliyordum, burası uzun bir yolculuğun ilk durağıydı. Biraz daha kalmasını elbette ki çok isterdim, üç yıl çok çabuk geçmişti. Veyahut giderken, "Sen de benimle gel," demesini... Fakat dediğim gibi, kendimi
kandırmadım. Havalanmak için tüm yüklerden kurtulması gerekiyordu. Böyle düşünmek istiyorum. Giderken bana bir mektup bıraktı ve benden bir fotoğraf makinesi aldı. Benim emektar Lecia'yı, zaten artık onun makinesi sayılırdı."
