"Tüm hemşireler kızlarım oluyor.
Seni öyle sevdim ki çocuğum. Bir insanın -benim?- sevebileceği kadar. Ama bu da işine yaramayacak. Rüzgârda salınan, arkandan vuran ışıkta altın rengi parıldayan sarı saçların aklaşacak, tatlı sesin kısıklaşıp bedenin yorgun düşecek
Tıpkı benimki gibi. Ölümü senin elinden alamam. Ama mümkün olsaydı, hiç tereddüt etmeden yapardım. Seni avutabileceğim yegâne șey, kendi ölümüm. Senin için onu önceden yaşayabilirim. Belki sonra, vaktin geldiğinde, bunu
benim de başardığımı anımsarsın."