Kabir, ehl-i dalalet ve tuğyan için; vahşet ve nisyan içinde zindan gibi sıkıntılı ve bir ejderha batnı gibi dar bir mezara açılan bir kapı olduğu halde, ehl-i Kur'an ve iman için; zindan-ı dünyadan bostan-ı bekaya ve meydan-ı imtihandan ravza-i cinana ve zahmet-i hayattan rahmet-i Rahman'a açılan bir kapıdır.
Takıntıya dönüşmüş bir aşk, heba edilen bir ömür ve hiç gelmeyen vuslat…
Aşkın en dayanılmaz hâlini yaşamasına rağmen, kitabın ana karakteri hikâyesini şu cümleyle bitiriyor:
“Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.”