Çevremizde o kadar çok insan var ki bazen bu kalabalığın içinde kayboluyoruz.Neden burada olduğumuzu,amacımızı hatta kendi benliğimizi bile unutur hale geliyoruz.Korkularımızdan,acılarımızdan,endişelerimizden kaçış yolu olarak seçiyoruz kalabalıkları.Oysa bilmiyoruz ki onlar bizi daha çok yalnızlığa sürüklüyor.
Yaşadığımız ortam bizlere yanında birileri varsa yalnız değilsin düşüncesini yadsınamaz bir gerçek olarak kabul etmemizi istiyor.Buradaki asıl sorun bedenlerden çok ruhlar.İstediğimiz kadar çevremizde insanlar olsun ama o insanlar bizim ruhumuza dokunmuyorsa çok da bir anlam ifade etmiyor.Anlaşılmak,değerli hissetmek ve en önemlisi de sevilmek istiyoruz.Ben burdayım beni de görün diye adeta haykırıyoruz.İhtiyaç duyuyoruz hepimiz saf sevgilere.Yanımızda sadece bir kişi olsun ama o bir kişi dünyalara bedel olsun istiyoruz.Konuşmadan gözlerimizden anlasın derdimizi.Ruhu ruhumuzla dans etsin.Kalplerimiz bir şarkının en güzel sözünde,bir şiirin en duygusal dizesinde,bir çocuğun gülümsemesinde buluşsun istiyoruz.
Ama bazen bazı şeyler istemekten öteye gidemiyor...