Yazıklar olsun, çok kötü şeyler olmuş bize, küçülmüş, küçüldüğümüzün farkına varmamışız. Kendimizi nasıl yitirdik, yitirilmeye nasıl göz yumabildik? Değmez böyle yaşamaya!
Yılların, olayların, karar verme güçlülüğünün etkisinden kurtularak, bir an için birinin koruyuculuğu altında her şeyden sıyrılıp çocukluğuma dönmüştüm. Varlığım, benimkilerden daha güçlü olan ellere teslim edilmişti. Her şeyi yapabilecek bir sevginin koruyuculuğunda, güçlü olmak gereğini duymadan, şahane bir güçsüzlük içindeydim.