İnsanı umursamaz yapan karakter yapıları değildir, her şeyi koşullar şekillendirir. Hiç kimse durduk yere kendi kabuğuna çekilmez, bunu tetikleyen bir neden mutlaka vardır. Hafif bir rüzgâra bile kaygı duyan insanlar dayanma gücü aşıldığında fırtınalara gülümsemeye başlar. Zamanın şakası yoktur, vaktinde gerçekleşmeyen her şey insanı umursamaz yapabilir
“Hem akıldan hem akılsızlıktan aptallaşmış, mutluluktan da mutsuzluktan da mide bulandıracak kadar groteskleşmiş, sadece var oldukları için korkunçlaşmış bunca yüzün uyandırdığı dayanılmaz tiksinti...
Kimsenin birbirine acımadığı,birinin ötekine yardım etmeyi aklından dahi geçirmediği soğuk ve umutsuz bir dünyada yaşıyoruz.Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız,yalnızlığımızın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız.
Oğuz Atay'ın dediği gibi: "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız."