Dilan Bürüce
@dilanburuce
39 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı hızlı bir şekilde keyifle okudum. Dopamin ve biyolojik işleyiş anlaşılır bir şekilde örneklerle güzel açıklanmış. Kendi hayatıma dair de farkındalık edindim ve uygulayacağım ancak bir başarının ardından arkadaşlarla yapılan kutlama yalnızca biyolojik süreçlerle açıklanabilir mi ve baklava yerine greyfurt tercih edebilir miyim, bilmiyorum…:)
Yaklaşık 1 saatte bitti.
Bu oyunu oynamak veya yönetmek için sabırsızlanarak okudum.
Moliere’in, bu oyunun 4.temsili sırasında fenalaşması, oyunu zar zor tamamladıktan sonra evine götürülmesi ve birkaç saat içinde ölmesi çok üzücü. Üstelik oyunda ‘o dönemin’ tıp bilimini ve doktorlarını alaycı bir dille eleştirirken oyunun bir bölümünde kendisinden bahseder, eğer bir gün hastalanırsa doktorların ona bakmaması yönünde bir beddua içeren replik var ve bu beddua gerçekleşir hastalanan Moliere’e hiçbir hekim bakmaz.
Keyifle okuyacağınız, okurken temsilini hayal edeceğiniz harika bir oyun.
Sheakspare’in, Moliere’in oyunlarını okuduktan sonra insan ‘bir zaman makinesi olsa da bu oyunların ilk temsillerini izlesem’ düşüncesinden kendini alamıyor.
Bir kez elime aldım ve bırakamadan bitti. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi yazılmasa da.
Bendim sanki o dağ başında kendinden kaçmayan, kaçamayan… Bendim sanki Halit’i gören ya da düşleyen. Belki de baştan aşağı hepsi bir düştü ama düş olmayacak kadar da gerçekti. Düş olamayacak kadar soğuktu dağ başı, düş olamayacak kadar gerçekti insanlar, anlar, olaylar, çocuklar ve ölümler.
Sevgilim diyor bana kendinden kaçma diyorsun oysa kaçabilsem kendimden, geleceğim ilk yer bacaklarının arası diyor. Bütün zevklerden, ihtiyaçlardan, alışılmışlıklardan vazgeçince ne kalıyor geriye çırılçıplak kendinden başka. Sevgilim diyor, kaçamıyorum kendimden.
Yeterince beslenmeden, deniz görmeden, sevişmeden bir dağ başında öğrendim yaşamayı. Otlu peynir, yufka, bulgur ve çay… Sonra çocuklar, yalınayak karlarda koşturan, dilini bilmediğim dilimi bilmeyen ve ölümlerinde alınlarına koyduğum elimle soğuyuşlarına tanık olduğum ve olağan halde, sessizce gömülen…
Sonra Halit… Belki de hiç var olmayan gemimi bir ırmak başında belki denize çıkar diye bana getiren, beni ona götüren…
Kalemin kırık da olsa yaz diyor, bendim belki de yazan. Sizsiniz belki de bu kitabı yazan, hepimiz belki.
Hak.kentinde bir mevsim yaşayan.
24.04.22
Bu kitabın güzel olduğunu tahmin ediyordum ama bu derece beni etkileyeceğini düşünmemiştim.
İnsanın kendini bulmadan aşık olması ne fena… Zaman kavramı ne kadar önemliymiş meğer… Bazen aşk çok erken veya çok geç kalabiliyor. Belki Ömer kendini bulurdu birkaç yıla keşke o zaman görseydi Macide’yi diyorum ama o zaman da aşk olur muydu? Belki olmazdı, belki aşkı oluşturan bu kaybolmuşluklardır.
“Auschwitz’ten beridir insanın neler yapabileceğini biliyoruz. Hiroşima’dan bu yana ise neyin tehlikede olduğunu.”
Bu kitabın her cümlesine hayran kalacak ve her cümlesinde derin anlamlar bulacaksınız, kendi anlam arayışınızda.
