"Bazen kendimi okyanusta seyir halindeki bir gemiden denize itilmiş gibi hissediyorum, gemiden düştüğümden kimsenin haberi yok. Öylesine bir yalnızlık..."
Sevgili dost; bir insanın kendini başkalarıyla kıyaslamasının ne kadar budalaca olduğunu her geçen gün daha çok fark ediyorum. Ancak son zamanlarda kendimle çok uğraşıyorum ve yüreğim öylesine bir fırtına yaşıyor ki... Ah en iyisi başkaları kendi yollarında gitsin, beni de kendi yolumda rahat bıraksınlar.
Ama bazen diyorum ki keşke bir atın boynuna sarılsaydım, onunla kaçıp gitseydim. Betonarme duygulardan, evlerden, insanlardan... Kaçasım vardı yeşil çimenlere, gelmeyesim vardı. Sonsuzluğa çığlık atasım vardı. "O iyi insanlar gibi atıma binip gidesim vardı."
Hiç kimsenin gerçeğimi öğrenecek kadar yakınıma sokulmasına izin vermiyordum. Daha derinlere saklanıyordum. Bu durumun temelinde aslında hep aynı şey vardı: İsteklerim gerçekliğin o yıkılmaz duvarına çarpıp, parçalanıyordu.