Güzel başlayan bazı romanlar ilerledikçe sarpa sarmaya başlar da bir umut okumaya devam edersin ya, hah işte ben öyle yapmayı bıraktım. Neresinde kaldığımı unutmayayım diye değil, tam da neresinde vazgeçtiğimi hatırlayayım diye sayfayı köşesinden katlayıp rafa kaldırıyorum, yani artık istemiyorum Osman.
“artık hiçbir şeyle kavga etmek gelmiyor içimden. ellerimi kaldırdım, teslim oluyorum. savaşmayı bırakan insana kim napabilir ki? yenilmek kadar büyük özgürlük yok. şimdi kazananlar düşünsün osman.“