al l
@dildadeveuftade
24 Ocak 2004
122 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Sait Faik'in bilinen tüm şiirlerinin toplandığı bir kitap, yani 21-22 yaşlarında kaleme aldığı tüm şiirler. Yoğun olarak Orhan Veli'nin ve Yedi Meşale'nin etkisinde kaldığı aşikar. Hikayelerini bu denli gerçekçi-şiirsel dili harmanlayıp ele alan yazarın şiire bakış açısını görmek için güzel bir fırsat, ama ben oyumu hikayecliğinden yana kullanıyorum. :)
tek bir sorum var: kitabın başında intihar eden adamın doktorla ilişiği, bir daha asla değinilmemek üzere neden anlatıldı? romanda ne tür bir alegori var?..
Bu yolculuğa YKS benim amacım değil, aracım diyerek başlamıştım fakat 1-2 aydır girdaba girdiğimden bunu unutmuştum, sıkışıp kalmıştım. Bu kitap unuttuklarımı hatırlattı, çalışmaya ve okumaya meftun olduğumu hatırlattı. Kişisel gelişim kitaplarına pek sıcak bakamıyorum fakat bu kitap biraz farklı, kendini okutabiliyor.
Az önce, hayatımda karşılaştığım en iyi kitabı okudum. Yöneten-yönetilen karmaşası ve "uyanmak".
Kitap hakkında yazılan yorumları okudum, çoğunlukla herkes "Körlük"ten sonra basit bir kurgu olduğunu, sarmayan bir kitap olduğunu yazmış. Benim bu kitapta gördüğüm kurgu değil, felsefe. Yazarın macera anlatma gibi bir derdi yok, "uyanmış" ve bunu metne dökmüş.
Kitapta toplumsal yozlaşmayla birlikte "dil"in de bozulması, insanların kelimeleri birbiri yerine kullanması aklıma Cemil Meriç'in "Kâmusa dokunan nâmusa dokunmuştur." sözünü getirdi. Kitapta sadece siyaset felsefesi değil; dil felsefesi, ahlak felsefesi, toplumsal psikoloji de irdelenmiş. Kesinlikle üstüne ince ince durup okunması gereken bir kitap, sınav bitsin, tümmm bir ayımı kitabı irdelemeye vereceğim.
Şairlerin mektupları, hele ki sevdâlı olduklarına mektupları, edebiyat araştırmacıları için büyük bir nimet olsa da biz okurların okumasını hiç etik bulmuyorum. (Böyle diyip ne kadar aşk mektubu varsa okuma isteğimi bastıramamın acısını onları okurken çekiyorum.)
Söz gelimi büyük bir şairim, aramıza yolların girdiği bir sevdiğim var yahut yakınımda fakat bana yüzü değil de sırtı dönük ve ona mektup yazıyorum. Mektubum elbette ki duygularımın aktarıcısı olur, dokunulan her satırda bir parçam bulunur, dünyayı görme açım belli olur. Daha da önemlisi ki "etik" konusunun devreye girdiği mesele, mektubu okuyan üçüncü şahıs benim sevdiğime, benim gözümden bakma imkanı bulur. Özelimi görür ve o da dokunur, eller. Benim olan kutsiyet mağdur olur, zarara uğrar, aitliğim olmaktan çıkar. Bununla da kalmayıp belki (aslında çok yüksek ihtimalle) yazdıklarıma, duygularıma dair yorumlarda bulunur, sevdâmı, sevme biçimimi eleştirir. Sözün bittiği yer tam da burası zaten.
