Bir yer var içimde.
Ne haritalarda bulunur,
ne de uzun yollar sonunda varılır ona.
Bir yer var içimde;
Kalabalıkların ortasında sessizleşen,
kahkahaların arasında eksilen,
geceleri ise büyüyen bir yer…
Kimse bilmiyor.
İnsan bazen derdini anlatamadığı için değil,
anlatırsa eksileceğini düşündüğü için susar.
Ben de sustum.
Öyle çok sustum ki,
bir süre sonra içimdeki kelimeler
bana yabancı gelmeye başladı.
Bir yağmurun altında yürürken,
bir otobüs camından dışarı bakarken,
bir şarkının tam ortasında dalıp giderken…
Hep aynı yere vardım.
Kendime.