Açıkçası bu kitabı satın alırken de elime alıp acaba okusam mı diye düşünürken de hiç bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Her kitabın kendine ait bir süprizi oluyor ve bu kitapta üç farklı hikayede de bu durumla karşılaşacağımı düşünmüyordum. Benim en beğendiğim hikaye ölümsüz kardeşin gözleri oldu hikayenin ismi bile zaten hazırlıksız yakalanacağımı hissettirmişti bir şeylere. Virata’nın günahsız ve bu sefer doğru yolu buldum diyerek sürekli olarak konum ve statü değişikliği yapıp yine ve yine günahla ayrılması ve artık bundan ilerisinin olmadığını bilmesi bana çok ağır geldi. Dünyada hepimiz Virata gibi en iyisini bulmaya çalışırız, Rahelin dediği gibi oradan oraya acele ile dünya işlerini halletmeye çalışırız, bazen üçüncü güvercin gibi kendimizi her şeyden öte soyutlamak isteriz, bazen öfkelerimize yenik düşeriz, bazen içimizdeki o merhamet duygusunu arayıp bulamayız ya (ki bunu çok fazla insan kendine itiraf edemiyor bence). Aslında yapar da yaparız ama özünde içimizdeki ruhun mutluluk ihtiyacını genelde karşılayamayız. Umarım bir gün hayatta sadece mutlu olabileceğimiz insanlarla, ortamlarda bulunarak bu durumu yüceltiriz. (Tamamen kendi kendime yazdım umarım kimse okumaz)