Kitaplar olasılıklardır. Kaçış yollarıdır. Çıkış yolu bulamadığınızda size seçenekler sunarlar. Her biri, yerinden sökülmüş bir zihne yuva olabilir.
Yaşlanmayı geciktiren bir nemlendiriciyi nasıl satarız? Önce birilerini yaşlılıktan korkar hale getirmek gerekir. Siyasi bir partiye nasıl oy verdiririz? Önce göçmenlerle ilgili endişe duymalarını sağlamanız gerekir. Sigorta poliçelerini nasıl satarız? Her şeyi endişe kaynağı olarak görmelerini sağlamak gerekir. Plastik cerrahiye başvurmalarını nasıl sağlarız? Dış görünüşlerindeki kusurların altını çizerek. Bir televizyon programını nasıl izletiriz? Programın bir bölümünü kaçırmaktan endişe duymalarını sağlayarak. Yeni bir akıllı telefon almalarını nasıl sağlarız? Teknolojiden geri kaldıklarını hissettirerek.
Koşmanın depresyon ve kaygıyı yatıştırdığı pek çok kaynakta belirtilir. Bana da çok iyi gelmişti. Koşmaya başladığımda hâlâ ağır panik ataklar geçiriyordum. Ama koşmanın en sevdiğim yanı, panik atağın pek çok belirtisiyle (kalp çarpıntısı, nefes almada güçlük, terleme) uyum içinde olmasıydı; koşarken kalbimin hızlı çarpmasından endişelenmeme gerek kalmıyordu.
Kitapsever insanlar hakkındaki klişelerden biri de yalnız olduklarıdır, halbuki beni yalnızlıktan kurtaran kitaplardı.
İnsanın ya kendinden kaçmak ya da kendini bulmak için okuduğunu söylerler. Ben ikisi arasında pek bir fark göremiyorum. Kaçarken kendimizi buluruz.