Koşmanın depresyon ve kaygıyı yatıştırdığı pek çok kaynakta belirtilir. Bana da çok iyi gelmişti. Koşmaya başladığımda hâlâ ağır panik ataklar geçiriyordum. Ama koşmanın en sevdiğim yanı, panik atağın pek çok belirtisiyle (kalp çarpıntısı, nefes almada güçlük, terleme) uyum içinde olmasıydı; koşarken kalbimin hızlı çarpmasından endişelenmeme gerek kalmıyordu.
Olasılıkların sonsuz olduğu bir dünyada acı, kayıp ve ayrılık ihtimalleri de sonsuzdur. Korku hayal gücünü, hayal gücü de korkuyu besler, ta ki insanı delirtene kadar.