dili.kitap
@dili_kitap
Okumayı seven biri
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Berlinli Apartmanı ilk bakışta polisiye vaat eden bir roman gibi duruyor. Bir apartmanda işlenen cinayet, birbirini gözleyen insanlar, “katil kim?” sorusu etrafında ilerleyen kurgu… Ancak kitap ilerledikçe okur şunu fark ediyor: Romanın asıl meselesi gizem kurmak ya da gerilimi sürekli diri tutmak değil. Daha çok gündelik hayatın akışını, karakterlerin sıradan hareketlerini ve apartman içindeki küçük ilişkileri izliyoruz.
Bu yüzden kitap teknik olarak polisiye unsurlar taşısa da, türün beklenen yoğun atmosferini tam anlamıyla kuramıyor. Çünkü polisiyede çoğu ayrıntının bir yere bağlanması, okuru diken üstünde tutması beklenir. Buradaysa bazı bölümler olay örgüsüne hizmet etmiyormuş hissi bırakıyor. Karakterlerin dışarı çıkması, yemek yemesi, uzun gündelik konuşmalar yapması bazen “buradan önemli bir şey çıkacak” beklentisi oluşturuyor; fakat çoğu zaman o beklenti karşılanmıyor. Bu da romanın temposunu yer yer dağıtıyor.
Kitabı okurken insanda bir dizi izliyormuş hissi oluşuyor. Bölüm bölüm ilerleyen, kolay okunan, sade cümlelerle kurulmuş bir anlatım var. Zaten romanın sürükleyiciliği de büyük ölçüde “katil kim?” merakından geliyor. Okur sayfaları edebi derinlikten çok cevaba ulaşma isteğiyle çeviriyor. Bu açıdan roman başarılı bir merak duygusu kuruyor denebilir. Ancak kitap bittiğinde geriye çok güçlü bir duygu, çarpıcı bir fikir ya da zihinde uzun süre kalacak bir katman kalmıyor.
Belki de romanı değerlendirirken en önemli mesele burada ortaya çıkıyor: Bu eser tam anlamıyla bir polisiye gibi okununca eksik hissettiriyor. Çünkü türün gerektirdiği sıkı kurgu, gerilim yoğunluğu ve her ayrıntının anlam taşıması hissi yeterince güçlü değil. “Sıradan roman” ya da gündelik hayat anlatısı ile polisiye arasında duran bir yerde kalıyor. Cinayet yalnızca hikâyeyi hareket
Murat Gülsoy’un Nisyan adlı kısa romanında, bir yaşlının gözünden dünyaya bakışı, geçmişi unutması ve yalnızca içinde bulunduğu ana sıkışıp kalmasının korkutuculuğu çok iyi anlatılmış. Hafızasını kaybeden bir insanın kendini yeniden tanımaya başlaması romandaki en etkileyici taraflardan biri. Çünkü insan geçmişini kaybettikçe kim olduğunu da kaybetmeye başlıyor.
Roman dikkatli okunmayı gerektiriyor. Birçok cümlede durup düşünme ihtiyacı hissediliyor. Özellikle iman gücünün metindeki ağırlığı hissediliyor; yaşlı adamın çözülmeye başlayan zihninde tutunmaya çalıştığı şeylerden biri inancı oluyor. Bu da kitabı yalnızca bir hafıza kaybı hikâyesi olmaktan çıkarıyor.
Kısa roman oluşu bence yerinde bir tercih. Zaten ömrünün sonuna gelmiş bir yaşlı adamın daha anlatacağı ne olabilir ki? Metin uzasaydı aynı etki korunamayabilirdi. Hafızasını kaybettikçe dünyayı ve kendisini yeniden tanımaya çalışan bir insanın anlatısı tam kararında bırakılmış.
Murat Gülsoy, edebiyatımıza iyi eserler bırakmaya devam eden ender kalemlerden biri olduğunu bu kitapta da gösteriyor. Nisyan, bittikten sonra da insanın zihninde kalmaya devam eden, huzursuzluğu sessizce büyüyen bir roman.
