“Ölümünün acısına arkanda bıraktıkların tek başlarına katlanacaklar. İntiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun.
Ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamının acı dolu çalkantılarına üstün geldi.”
Günün birinde, seni bir öğleden sonra, tek başına kafanda bir sürü şey kurduktan sonra görmüştüm. Kımıldamadan, taş kesilmiş gibi duruyordun. Yarıklarla, tuzaklarla dolu, dipsiz bir ormanda kilometrelerce koşsan daha az yorulurdun.