zeynep of themyscira
@dinahscanary
hayattaki tek vasfım kitap okumak
30 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
duygusal hasar tazminatı istiyorum!!Edebiyat
“ ‘öyle bir gün geçirdim ki anlatamam sana.’ ama karşıma geçmiş anlatıyordu işte. ”
kitabın adı “dinlenme ve rahatlama yılım”, benim için “duygusal olarak hasar alma ve sinir krizi geçirme haftam”dı.
kitabın arkasında “kara mizah, hiciv” gibi kelimeler kullanılmasaydı kara mizah olarak yazıldığını okuduktan belli bir süre geçinceye kadar anlayamazdım.
beyaz yakalı protestan bir beyaz kadının ebeveynlerinden gördüğü ilgisizlik, ”ilk aşk” deneyiminin istismarlarla ve diğer bir sürü kötü şeyle dolu olması sebebiyle girdiği bunalım, manik depresyon ve kullanılan yüzlerce ilaç olarak özetleyebilirim kitabı. toplumun kriterlerine uyan insanlar ikiye ayrılır zaten; yeterince ilgi almışlar ve alamamış olanlar. adı asla geçmeyen baş karakterimiz de gerek sarışın, gerek zayıf, gerekse güzel olması sebebiyle çevresindeki insanlar tarafından hayretle bakılıyor ve - tamamen sahte olan - bir ilgi görüyordu. o kısımları okurken aklıma daisy jones ve the six'te geçen “ama zayıf ve güzeldim, o hâlde kimin umurunda?” demesi geldi. kitabın ileri kısımlarında da bu imtiyazlarını kaybetmek istemediğini görüyoruz zaten.
belli bir yere kadar kitap yarı/tam otobiyografik sandım ve kafayı yiyordum, sonra jeton düştü ve bir rahatlama geldi bana, tabii ki tamamen bir rahatlama değildi çünkü insanların böyle durumlar yaşayabileceğini biliyordum. ne yazıktır ki ilgisiz anne babalar çok seyrek karşılaşılan vakalar değil.
ikiz kuleler olaylarının 9.11'in kitapta önem sarf ettiğini biliyordum, benim olayla alakalı bildiğim tek şey terörizmle alakalı olduğuydu. spoiler vermek istemediğim için söylemiyorum ama BÖYLE OLACAĞINI TAHMIN ETMEMIŞTIM. BÖYLE OLMASINI ISTEMEZDIM. yavaş yavaş kendini belli etse de olacak olanlar, inanmayı reddettim galiba. iç sesimi daha sık dinlemeliyim.
kitabı okurken şu
Reklam
“kuş değilim ben. kafesim de yok.”
jane eyre'i ilk okuduğumda altıncı sınıfa gidiyordum, fakülteye kontrol için gelmiştim ve endokrinoloji bölümünde sıramın gelmesini bekliyordum. kısaltılmış versiyonunu okudum, bir-iki saate bitirmiştim. "zaten okudum ya, fazladan bir şey yoktur." diyerek erteleyip erteleyip durdum. bu zamana nasipmiş. pek elim gitmedi kitaba (galiba bunun sebebi ne olacağını bilmem, aynı zamanda bitmesini istememdi) ama okuduğumda yüz sayfadan fazla okudum. böylece bitirmem beklediğimden uzun sürdü, ben iki günde bitiririm diye düşünmüştüm.
her incelemede okuma sürecimi detaylı detaylı anlatıp kitaba hiç değinmiyorum. umarım bu huyumu bırakırım. AMA uzun uzun kitabın konusu anlatmak çok yorucu, ilkokulda kitap anlatmaya çalışırkenki hallerimi hatırlatıyor. yine de anlatmaya çalışayım: kitap, jane eyre'i anlatıyor. dikkat bozukluğumla yazabileceğim en uzun özet buydu. hem zaten daha fazlasını anlatırsam spoiler vermiş olurum.
doğrusunu söylemek gerekirse aşka inanmam. benim için aşk, insanların uydurduğu ve sadece kurgusal dünyada gerçek olan (kurgusal dünyada olan bir şeye gerçek dememiz ne kadar doğrudur bilmiyorum.) ve zamanla iyice saçma hâle getirilmiş bir kurgu ürünüdür. insanlar birbirlerinin düşüncelerini severler, düşünceleri ve kişi uyarsa da mutlu olurlar. eğer ki bir evlilikte veya ilişkide zamanla birbirinden sıkılıyorsa bireyler, düşüncelerin kişilerle uyuşmadığı noktaya gelinmiş demektir. yani jane, "kısa bir süre için şimdi olduğunuz gibi olacaksınız, sonra kaprisleriniz artacak, ateşiniz soğuyacak. bana alıştıkça benden yine hoşlanacaksınız." derken bundan bahsediyordu.
jane eyre'i okumak bana iyi geldi, yaralarımı sardı diyebilirim. st. john'a sinir olarak ve mr. rochester'a sinirlenerek geçirdiğim birkaç bölüm hariç kitap büyük
━❝Genç yıldızlara benziyoruz
Çünkü eski yaraları göremiyoruz.❞
Öncelikle söylemek isterim ki incelememde "spoiler" olacak, yani okumadıysanız ve okumak istiyorsanız okumamanız tavsiye olunur.
Bu kitabı, yabancı bookstagramda görmüştüm ve çok merak etmiştim. Daha doğrusu ilk olarak Evelyn Hugo'nun Yedi Kocası'nı gördüm ve kitap geçtiğimiz haftalarda Marilyn fragmanı çıkana ve herkes filmin Evelyn Hugo havası verdiğinden bahsedene kadar okumayı sürekli ertelemiştim. Evelyn Hugo şu an kargoda, yarın elime ulaşacak. Kargonun gelmesini beklemekten o kadar bıkmıştım ki ilk gördüğüm yerde Daisu Jones ve The Six'i almış olabilirim.
Neyse, sıkıcı okuma maceramı anlattığıma göre kitaba geçebilirim. Daisy Jones ve The Six, 70lerin rock gruplarında perde arkası olup bitenleri anlatan, röportaj şeklinde yazılmış bir kitap. Yani olayda payı olan herkes gelip bir röportaj verirmiş gibi yazılmış, bu da okumayı çok kolaylaştırıyor. Hani bazen deriz ya "Of, bu sayfalar çok sıkıcı! Hiç konuşma yok." bu kitap için bu geçerli değil. Arada verilen minik notlar dışında kitabın tamamı konuşma.
Daisy'yi çok sevdim, Julia gibi benim de en sevdiğim üye Daisy'ydi. Çok tatlı, yumuşak bir tarafı vardı ve bu tarafına bayılmıştım. Rehabilitasyona gidip kendini bu sefil halde bırakmayacağını biliyordum. Billy'nin durumu ondan daha fenaydı ama Billy gittiyse Daisy de gider, diye düşünmüştüm hep.
Billy ve Daisy durumuna gelecek olursak, ilişkilerinin sağlıklı olacağını düşünmüyorum, "doğru insan, yanlış zaman" olabilir mi? Belki. Camila'nın Billy için daha iyi olduğunu düşünmesem shipler miydim? Belki. Daisy ve Billy'nin olası ilişkisinde yanlış bir şeyler var. Çok yanlış. Sanki işin sonunda birbirlerini öldürebileceklermiş gibi. Camila o kadar doğru bir şey yaptı ki. Hem Daisy'nin hem Billy'nin
Bonjour ya Orphalase halkı!
54 sayfalık incecik kitabı nasıl 3 günde bitirdin diye soracak olursanız, aynı zamanda not alıyordum. Felsefe öğretmenimiz yıl içinde konuşmamız için 4 kitap ismi verdi ve bomboş bir okuma olmasın, yapmışken tam yapayım diyerek alıntılarımı ayrı olarak yazdım, son kısımlarının üstünde notlar var. Saçma bulduğum yerlere yazdım. Kitapların üstüne not yazmaktan nefret ederim nprmalde.
Genelde 10 puan vermişler ama ben çoğu kişinin aksine 6 verecektim, son anda 7 verdim. Sebebi ise bazı kısımların çok saçma olması, cümleyi anlamam için 477278 kere daha okumam gerekmesiydi. Bu biraz çevirmen hatası. Bir yerde cümleyi bitirmeden ötekine atlamış hatta:
"O bu sözleri sizin dudaklarınızdan Kendisi söylemiyorsa."
BU NE DEMEK ŞİMDİ? NE DEMEK ŞİMDİ BU? WHAT THE HELL IS GOING ON YANİ?
Kitabın manasını bozmamak için (örnek: altyazı çevirmenlerinin Yoda'nın repliklerini devrik cümle olarak çevirmesi) bazı yerleri de öyle yapmaya çalışmış ama olmamış.
Beğendiğim yerleri söylemem gerekiyor şimdi. Neredeyse her sayfada not ettiğim, alıntı defterime yazdığım kısımlar var. Sohbet tarzında yazılması ise daha da güzel çünkü sıkmıyor. Konudan konuya geçtiği için de baymıyor.
İncelemem bu kadardı, okuduğunuz için teşekkür ederim <3. İyi kısımlar biraz kısa oldu ama olsun.
" ˙lığǝp ǝʎǝɯʇıʎ ɐʇʞnlşoq ɐɯɐ 'iʞlɐɥ ǝsɐlɐɥdɹO ɯnɹoʎıpıɓ ɐlɹɐɓzn̤ᴚ "
my heart's on fire for elviraEdebiyat
Evet, ilk incelemem! Mezopotamya'da Cinayet için de bir inceleme yazmıştım ama -neden olduğunu anlamadığım bir şekilde- taslaklardan silindi ve ben de bu kitapla başlamak istedim.
Kitap, Melody Brooks adındaki fiziksel ve zihinsel engelli bir kızı anlatıyor. Onun gözünden. Fotografik bir hafızaya sahip ve bu onu çok zeki yapıyor lakin bunu kimse bilmiyor. Sonra okuldaki arkadaşlarından biri okula bir bilgisayar getirince onun aklına bir fikir geliyor ve onun için bir MediTalker alınıyor. Böylece Melody aklından geçen şeyleri söyleyebiliyor.
Rose'un asla Melody'nin arkadaşı olmadığı ve sondaki ağlamasının tamamen sahte olduğu kanaatindeyim. Claire ve Molly biraz klişe karakterler ama her sınıfta 1 Molly ve 1 Claire canlısı bulunduğu için sorun etmedim.
Maria (Melly-Belly diyen karakter) bana Punky'yi hatırlattı. O karakterde de Down Sendromu vardı. Ve H-5'teki diğer karakterler... hepsini ayrı ayrı sevdim. Kaynaşma sınıfındaki herkesten nefret ettim, biraz fazla klişeleşmiş karakterlerdi ve çoğu zorbaydı.
Christine çok tatlı bir karakterdi bence. Penny de. Bayan V bana filmlerde veya dizilerdeki bilge teyzeleri anımsattı.
Neyse işte, bu kadardı. Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim :-) <3
"Eyes that look like heaven, lips like sherry wine
That girl can sure enough make my little light shine
I get a funny feelin', up and down my spine
'Cause I know that my Elvira's mine"