Özgür Dinçer Çalım
@dincercalim
'Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?'
Reklam
Üniversite öğrenciliğim Diyarbakır da geçti. Bir hızlı Diyarbakır türü yapmış gibi hissettim. Şöyle bir bakıp çıkmak mümkün olmuyor tabi. Yoksulluk, eziyet, hüzün en çokta hüzün peşini bırakmıyor insanın. Meryem ananın taziye evine konuk olupta başka nasıl hissedebilir insan.
Derleme bir kitap bu. Yazarın diyarbakır gözlemleri demek daha doğru gibi. Yazılara çizimler eşlik ediyor. Çizimler genel olarak pek güzeller...
Kitaptaki ilk çizimde mavi gökyüzü , yerler yeşil ve kuşlar uçuyor. Bir hoş oluyorsun. Sonra altta kollarını açmış bir insan; bu güzelliğin sarhoş ettiği biri gibi duruyor, diğer köşede ise silahlarını kuşlara doğrultan iki kişi. 'diyarbakır da yaşamak' isimli ilk yazıya iyi bir giriş gibi. Diyarbakır da yaşamak ince mizahi ile oldukça güzel bir deneme. Diyarbakır 'ın hayata bakışının küçük bir özeti gibi.
El eli tanır, diyarbakır da yaşamak ve Meryem ana yazılarını diğerlerinden daha çok beğendim. Okuyalım okuyalım derim.
Netice de diyarbakır 'ın direnci de, neşesi de, kederi de bu kitapta yer bulabilmiş. Keder ancak içine mizah katılarak katlanılabilir/okunabilir kılınıyor... Kitapta bolca iyi mizah var.
Kitaptaki bir duvar yazısı ile bitireyim; "çirkin de değiliz güzel de/ öfkeliyiz öfkeli"...
Yedi oykuden oluşan kitapta ; handan yeşili, ensesi sararan adamlar ile elif,tina ve tolga daha güzel öykülerdi. Ensesi sararan adamlar yer yer ağlatabilecek güçte bir öykü olmuş. Birbirini yeniden bulan arkadaşların ikinci baharları gibi de dusunulebir.
Handan yeşili, bir aşk hikayesidir. Yaşanmamış midir, yaşansa bu kadar etkili anlatilirmiydi? Emin değilim. hayal gücü nihayetinde bir kırgınlığa da dönüşebiliyor. Yazık. Ne denebilir ki.
Elif, tina ve tolga da bir aşk hikayesidir. Hikaye Tolganın ağzından yazılmıştır. Elif in duygularini tam olarak ogrwnwmiypruz bu nedenle. Handan yeşili ile benzerligi olan bir öykü. Tolganın duyguları ve düşünce yapısı çok sade bir şekilde verilmiştir. Sıcak ve samimi bir anlatım bütün öyküler de var zaten. Hepimiz biraz başkasının hayatını yaşıyoruz hissi uyandıran bir öykü. Sanki kendi hikayemizin hem kahramanıyız hem değiliz gibi. Insan biraz da rüzgarın önüne kattığı yaprak gibi olan bitenlere seyirci kalıyor hayatta...
Kitapta kötü öykü yok. Okunur ve sade bir dil var ve bazı öykülerde (kara kedi) güçlü bir mizah var...
Kitabın adı Yozgat plakasından geliyor olmalı.
