Funda'dan...
-Belki de bendim...-
"Yazmak, her şeye rağmen dünyaya tutunma çabasıdır."
Lily King, bu kitapta bir kadının büyüme sancılarını, yaratım sürecinin o sancılı ama büyüleyici taraflarını o kadar naif ve dürüst anlatmış ki, kitabı bitirdiğinizde Casey’nin omzuna dokunup "Yalnız değilsin" demek istiyorsunuz.
Kitap, edebiyat sevdalıları ve hayatında bir kez olsun "Ben ne yapıyorum, nereye gidiyorum?" çıkmazına düşmüş herkes için adeta bir sığınak. Casey’nin annesinin ardından tuttuğu o sessiz, derinden gelen yas hissi içimi sızlattı. Bir yandan faturalarını ödeyemeyen, sağlık sigortası olmayan bir kadının hayatta kalma mücadelesini okurken, diğer yandan kelimelerin onun için nasıl bir can simidi olduğuna şahit oluyoruz.
Aşk üçgeni barındıran kitapların klişeliğinden çok uzak bir çizgide; buradaki iki erkek aslında Casey'nin hayatın farklı yönlerine duyduğu özlemi simgeliyor. Ama en güzeli, kitabın odağını hiçbir zaman bir erkeğe bağımlı kılmaması. Bu, bir kadının kendi ayakları üzerinde durma, kendi sesini keşfetme ve her şeye rağmen "yazma" coşkusunun hikayesi. Edebi göndermeleriyle, karakter derinliğiyle ve o dingin atmosferiyle uzun süre hafızamdan çıkmayacak bir roman.
Neden Okumalısınız?
Eğer içinizde bir yerlerde kırgınlıklar taşıyorsanız, yaratıcı bir şeyler üretmenin acı-tatlı yükünü biliyorsanız ya da sadece edebiyatın iyileştirici gücüne inanıyorsanız, Casey ile mutlaka tanışmalısınız.
Bugün sizlere ruhu dinlendiren bir kitapla geldim. @awordweaver94 ’in yazdığı “Dokuma Sözler”.
Kapağındaki o dingin, yemyeşil tablonun hissettirdiği huzuru sayfalarında da birebir yaşatan, adeta kelimelerle örülmüş çok zarif bir eser bu. Kitabı elinize aldığınızda kendinizi sadece şiirlerin ritmine bırakmıyorsunuz; aynı zamanda deneme tarzındaki o akıcı ve derin düzyazılarla da sakin bir iç yolculuğa çıkıyorsunuz. Yazarın, kitabın temel felsefesini oluşturan “Biz ürettikçe sanat doğuyor, sanat yaşadıkça insan kalıyoruz” sözü, her sayfada kendini ince ince hissettiriyor.
Kitapta öyle naif dokunuşlar var ki, gündelik hayatın koşturmacasında unuttuğumuz o sakinliği size yeniden hatırlatıyor. Örneğin “Rahatlık Rehberi” bölümünde, adalı yerel bir kardeşliği, kedilerin mırıltısı kadar sessiz varoluşları ve insanı içine çeken berrak manzaraları okurken adeta o huzurlu tablonun bir parçası oluyorsunuz.
Şiirlerinde ise hayatın içinden geçen, hepimizin kalbine değen çok tanıdık sorgulamalar saklı. “Geri Sayım Hayat” şiirindeki çocukluk özlemi, şans ve hayatın getirdiği o kaçınılmaz silleler o kadar samimi bir dille aktarılmış ki, okurken “Evet, tam olarak hissettiğim bu” diyorsunuz. “Suskun Çağrı”da geçen “Ressamın aziz rengi, şairin ilk kelimesi... Aynadaki hâlâ mesaj bekliyor senden” dizeleri ise kitabın o sanatla harmanlanmış derin felsefesini çok güzel özetliyor.
Ağdalı ve yorucu bir dilden tamamen uzak, kelimelerle aranıza hiç mesafe koymayan, çok içten bir dostla dertleşir gibi yazılmış bir kitap Dokuma Sözler. Hem şiirin o soyut dünyasında kaybolmak hem de denemelerin huzurlu sularında dinlenmek isteyenler için oldukça zarif bir okuma deneyimi sunuyor. İyilikle ve kitapla kalın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başkalarının hazır doğrularını ve öğretilerini reddederek, hakikati sadece kendi yanılgılarında ve yaşanmışlıklarında arayan bir ruhun o dingin, bilgece yolculuğu. Hermann Hesse, nehir akıp giderken insanın kendi özünü bulma sancısını öyle duru bir dille anlatıyor ki, okurken adeta içsel bir arınma yaşıyorsunuz.
Hyunam-Dong Kitabevi, sürekli bir şeyler başarmak zorunda olduğumuz hissini unutturan, telaşsız ve dingin bir roman.
Karmaşık olay örgüleri veya çarpıcı ters köşeler yerine gücünü tam da bu sadeliğinden alıyor.
Zihnimize "Hayatta sürekli koşmak zorunda mıyız?" sorusunu bırakırken hayattaki molaları, durağanlığı ve sakinliği de içtenlikle sevdiriyor. Eğer hayatın yorucu hızından uzaklaşıp ruhunuzu dinlendirecek, bir kahve eşliğinde sığınak arıyorsanız, bu kitaba mutlaka şans vermelisiniz.
Bazı kitaplar vardır;inceliği ile göz korkutmaz ama bıraktığı hissin derinliği sayfalarca süren romanlara taş çıkartır.Yazarın bu zarif eseri tam olarak öyleydi benim için. Elime almamla, o son sayfayı çevirmem bir oldu. Yanımdaki bir fincan kahvenin ya da bitki çayının sıcaklığı eşliğinde, adeta tek bir solukta akıp gitti zaman.
Hikaye, Paris’in loş ve kalabalık bir sokağında, hayatın erken yaşta yükünü omuzlamış küçük bir çocuk olan Momo ile mahallenin Arap bakkalı Mösyö İbrahim’in yollarının kesişmesini anlatıyor. Ama bu sadece iki farklı insanın karşılaşması değil; yalnızlığın, bilgeliğin, dostluğun ve önyargısız sevginin hikayesi. Çok samimi idi. Mösyö İbrahim... Sokağın köşesinde, dükkanında sessizce oturan ama dünyaya ve insana dair her şeyi o dingin bakışlarında taşıyan o muazzam karakter. Momo’ya sadece hayatta kalmayı değil; gülümsemeyi, affetmeyi, paranın satın alamayacağı o gerçek zenginliği öğretirken aslında okuyucuya da çok nazik bir ayna tutuyor. Kuran’ın çiçekleri arasından süzülüp gelen o bilgece felsefe, hiçbir dogmaya takılmadan, sadece "insan" olmanın ve sevmenin dilini konuşuyor.
“Gülümsemek mutluluk getirir Momo, mutlu olduğun için gülümsemezsin."
Kitap bittiğinde, içimde hem buruk bir hüzün hem de çok eski ve güvenli bir dosta sarılmışım gibi bir huzur kaldı. Bazen uzatmadan kısa ve öz kitaplar vardır bende yerleri her daim ayrıdır. Hayatın koşturmacası ve gürültüsü arasında, insanlığa dair umudunuzu tazelemek, ruhunuza sakin bir mola verdirmek isterseniz bu kitaba mutlaka bir şans verin. Bir oturuşta bitecek ama kalbinizdeki yankısı çok uzun süre devam edecek. Keyifli okumalar dilerim.
Selda Uygur: Babalar ve Kızları
“Denizleri çok severim… Rüyalarım… Taşların rengi de gökyüzü gibi kasvetlidir… Bu her gece böyle olur…”
Bu şiirsel sözler, Babalar ve Kızları’nın açılış sahnesinde yer alıyor. Türk Edebiyatı yepyeni bir kalemin doğuşuna tanıklık ediyor bir süredir. Selda Uygur, Fazlı Necip’in Ah, Anne romanını günümüz Türkçesine aktaran ve Türk Edebiyatından Örneklerle “Edebiyat ve Kıskançlık” adlı çalışmalarıyla tanınan akademisyen bir yazar.
Romanında pek çoğumuzun ama özlemle ama kasvetle dalıp gittiği o ölgün deniz manzaralarını işlemiş sevgili Selda. Denizin verdiği huzuru ve aldığı canları okudum bu eserde ve babaannesini… O mistik heyecanları bilirsiniz elbette, ölülerle konuşmaktan bahsediyorum. Ölümün kokusunu bilmeyeniniz kaldı mı? Ah bazılarınız anlayacaktır beni; insan olmak, düşünebilmek ve farkında olmak ne zordur bilirsiniz -ölümün kıyısında yaşarken. Rüyalardan bahsediyorum, kaçmayın; bitmek bilmeyen döngülerden, büyük ve kederli nefeslerden ve gecenin en zor saatlerinde yaşanan o ani irkilişlerden, uyanışlardan…
Şanslıysanız, gecenin bu saatinde, yanı başınızda birisi vardır ve o kişi size ne olduğunu sormuştur. Ya kimse yoksa? Ya kimse size bir şey sormamışsa? Ya kimsecikler sizi sarıp sarmalamamışsa? İşte o zaman üzülmekte haklısınız derim. Yazık. Çok Yazık. İşte sevgili Selda, rüyalarından uyanırken adeta denizde boğulur gibi oluyor, tasvir ediyor ve yaşıyor o anı. Peki, ama neden? Ölülerle dans ediyor çünkü ve ekliyor -unutmadan:
“Ölülerle dans edebilen birini kimse üzemez.”
Kelimeler akmaya devam ediyor. İstanbul’un o eski yokluklar içindeki halini okuyoruz. Ancak yine de bir umut var o yıllarda. Kavganın, hasretin, kaosun, sanatın, edebiyatın ve kalabalığın şehri İstanbul’da yaşanıyor Babalar ve Kızları’na dair ne varsa. Kıskançlığın kitabını yazmış olan