Çocuğum Sevgimi Gerçekten Hissediyor Mu?
"Bazı çocuk kitapları çocuklardan çok yetişkinlere okunmalı."
Sevginin Gücü'nü okurken aklımdan geçen ilk cümle buydu.
Kitap boyunca küçük bir ayıcığın yolculuğunu izliyoruz ama aslında satır aralarında çocukların en temel ihtiyacını görüyoruz: Sevildiğini bilmek.
Çocuklar sevgiyi bizim kadar karmaşık yaşamıyor.
Onlar için sevgi;
bir sarılma,
gözlerinin içine bakılarak dinlenmek,
yorulmuş olsanız bile birlikte geçirilen birkaç dakika demek.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Bir çocuğun hafızasında en çok yer eden şey ona aldığımız oyuncaklar değil, yanında nasıl hissettirdiğimizdir.
0-6 yaş dönemindeki çocuklar için güven, aidiyet ve sevgi kavramlarını konuşmak adına çok kıymetli bir kitap. Özellikle duygular üzerine sohbet başlatmak isteyen ebeveynlerin kitaplığında yer alması gerektiğini düşünüyorum.
Kitabı bitirdiğimde hikâyeden çok şu soru kaldı zihnimde:
"Çocuğum sevgimi duyuyor mu, yoksa gerçekten hissediyor mu?"
Bazı kitaplar okunur ve rafa kaldırılır.
Bazıları ise insanın ebeveynliğine sessizce dokunur.
Sevginin Gücü, benim için ikinci gruptaydı.
Bugün sizlere ruhu dinlendiren bir kitapla geldim. @awordweaver94 ’in yazdığı “Dokuma Sözler”.
Kapağındaki o dingin, yemyeşil tablonun hissettirdiği huzuru sayfalarında da birebir yaşatan, adeta kelimelerle örülmüş çok zarif bir eser bu. Kitabı elinize aldığınızda kendinizi sadece şiirlerin ritmine bırakmıyorsunuz; aynı zamanda deneme tarzındaki o akıcı ve derin düzyazılarla da sakin bir iç yolculuğa çıkıyorsunuz. Yazarın, kitabın temel felsefesini oluşturan “Biz ürettikçe sanat doğuyor, sanat yaşadıkça insan kalıyoruz” sözü, her sayfada kendini ince ince hissettiriyor.
Kitapta öyle naif dokunuşlar var ki, gündelik hayatın koşturmacasında unuttuğumuz o sakinliği size yeniden hatırlatıyor. Örneğin “Rahatlık Rehberi” bölümünde, adalı yerel bir kardeşliği, kedilerin mırıltısı kadar sessiz varoluşları ve insanı içine çeken berrak manzaraları okurken adeta o huzurlu tablonun bir parçası oluyorsunuz.
Şiirlerinde ise hayatın içinden geçen, hepimizin kalbine değen çok tanıdık sorgulamalar saklı. “Geri Sayım Hayat” şiirindeki çocukluk özlemi, şans ve hayatın getirdiği o kaçınılmaz silleler o kadar samimi bir dille aktarılmış ki, okurken “Evet, tam olarak hissettiğim bu” diyorsunuz. “Suskun Çağrı”da geçen “Ressamın aziz rengi, şairin ilk kelimesi... Aynadaki hâlâ mesaj bekliyor senden” dizeleri ise kitabın o sanatla harmanlanmış derin felsefesini çok güzel özetliyor.
Ağdalı ve yorucu bir dilden tamamen uzak, kelimelerle aranıza hiç mesafe koymayan, çok içten bir dostla dertleşir gibi yazılmış bir kitap Dokuma Sözler. Hem şiirin o soyut dünyasında kaybolmak hem de denemelerin huzurlu sularında dinlenmek isteyenler için oldukça zarif bir okuma deneyimi sunuyor. İyilikle ve kitapla kalın.
Reklam
Zamanın ŞarkısıAlıntı
*“Zamanın Şarkısı” benim için sadece bir kitap değil, günün telaşından uzaklaşıp sessiz bir köşede dinlenmek gibiydi. #FeyzaKartopu’nun kalemi, okuru geçmişe açılan bir kapının eşiğine getiriyor; unuttuğumuz duyguları, eski zamanların dinginliğini ve hayatın içindeki ince güzellikleri yeniden fark ettiriyor. Her sayfasında samimiyet, sükûnet ve derin bir huzur hissettim. Özellikle çocuklarla yapılan akşam okuma saatlerine çok yakışan bir eser. Uyku öncesinde okunup günün yorgunluğunu geride bırakmaya, geçmişin naif dünyasına kısa bir yolculuk yapmaya davet ediyor. Kitabı okurken zamanın yavaşladığını hissettim; modern hayatın gürültüsünden uzaklaşıp daha sade ve anlamlı bir dünyanın misafiri oldum. Çocuklarla birlikte okunup üzerine sohbet
edilebilecek, günü huzurla sonlandıran, sayfaları kapandıktan sonra bile o sıcak hissi kalpte bırakan
çok kıymetli bir kitap.”
İlk incelememde geçmişe dönüp baktıkça huzur bulacagım tatlı bir kitap yer aldı
Keyifli okumalar
Kötü adam diyince gerçekten güzel bir kurgu çıkar sanıyordum ama yanılmışım. Okurken çok sıkıldım arada güldürdü ama dark fantasy kitaplarına alışkınsanız sizi tatmin etmeyecektir.
Sürekli günlük olayların işlenmesi +3 kitaplık bir seriyi hak ediyor mu tartışılır. 2 ve 3. Kitabı okumaktan vazgeçtim.
Çerezlik bir kitap aynı zamanda başlangıç fantastikleri arasında yerini alır.
Belki kafamın çok dolu olduğu zamanlarda dinlenmek için devam edebilirim.
Anton Çehov'un Kara Keşiş adlı eserini okurken ilk başta sıradan bir psikolojik hikâye okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak kitap ilerledikçe insanın zihni mutluluk anlayışı ve delilik ile deha arasındaki ince çizgi üzerine düşündüren oldukça etkileyici bir eserle karşılaştım. Çehov'un sade ama derin anlatımı sayesinde hikâyenin içine kolayca girdim. Eserin başkahramanı Andrey Kovrin başarılı ve zeki bir akademisyendir. Dinlenmek amacıyla çocukluğunun geçtiği yere gider ve burada zamanla Kara Keşiş adını verdiği gizemli bir varlık görmeye başlar. Başlangıçta bu görüntüler ona ilham verir ve kendisini özel hissettirir. Ancak zamanla gerçeklik ile hayal arasındaki sınır bulanıklaşır. Kitabı okurken Kovrin'in yaşadıklarını anlamaya çalıştım. Bir yandan onun düşüncelerine hak verirken bir yandan da yavaş yavaş içine düştüğü ruhsal çöküş beni üzdü. Kitapta en çok dikkatimi çeken nokta Çehov'un deliliği sadece bir hastalık olarak göstermemesiydi. Yazar, bazı insanların büyük idealler uğruna kendilerini tüketebileceğini ve toplumun normal kabul ettiği hayatın herkes için mutluluk getirmeyebileceğini sorguluyor. Bu yönüyle eser beni oldukça düşündürdü. Özellikle Kara Keşiş'in Kovrine söylediği sözler insanın kendisini özel hissetme isteğini ve bunun tehlikeli sonuçlarını gözler önüne seriyor. Çehov'un anlatım tarzını da çok beğendim. Gereksiz ayrıntılara girmeden kısa ama etkili cümlelerle karakterlerin duygularını okuyucuya hissettirebiliyor. Kitabın atmosferi zaman zaman huzurlu, zaman zaman ise rahatsız edici bir hal alıyor. Bu değişim, Kovrinin ruh hâlini daha iyi anlamamı sağladı.
Eserdeki karakterler gerçekçi geldi. Özellikle Kovrinn yaşadığı iç çatışmalar oldukça inandırıcıydı. Kitabı okurken bazen onun için endişelendim bazen de yaptığı seçimlere kızdım. Bu durum karakterin
Bu kitap, bir yokluğun hatıra defteri.
Kanı yavaşça içimize sızan boşluklara, dudaklarımızdan düşen yarım cümlelere, ve hiç doğmamış isimlerin küskün eksikliklerine adandı.
Kimseye teselli borcu yok bu satırların.
Bir avuntu vaat etmiyor, bir mucize de... Sadece, kendi yankısını dinlemeyi göze alan ruhlara açılmış küçük bir masa; üstünde biraz sessizlik, biraz gece ve belki kırık bir bardak kadar huzur.
Burada dinlenmek serbest; burada yaralarınızla oturabilirsiniz.
Çünkü bazen en büyük iyileşme, acıya dokunmadan onunla aynı sandalyeye oturmaktır.
— Artık yalnız okuyucu değil, tanıksın.
Kendi içinin labirentine, küflü kelimelerle yazılmış sessizliğin en derin odasına
götürüyorum seni. Burada kelimeler dua gibi başlamaz, yara gibi sızar.
Mem'in isimsiz yankısı hâlâ duvarlarda.
Şimdi giriyoruz... 
Mem Aryan 
Oda Yüz On Üç
Mem Aryan Oda Yüz On Üç
Reklam
Reklam