İçerik: Mîna Urgan’ın 1998 yılında yayımlanan bu anı kitabı, yalnızca bir yaşam öyküsü değil; aynı zamanda Türkiye’nin yakın tarihine açılan samimi bir penceredir. Urgan, kendisini “dinozor” olarak tanımlar; çünkü Cumhuriyet’in ilk kuşak aydınlarının değerlerine bağlı kaldığını ve değişen dünyada biraz eski kafalı sayıldığını düşünür. Kitapta Mîna Urgan çocukluğundan başlayarak ailesini, eğitim hayatını, dostluklarını, akademik kariyerini ve tanıdığı birçok ünlü ismi anlatır. Okur; Halide Edip Adıvar, Sait Faik Abasıyanık, Yahya Kemal Beyatlı, Abidin Dino ve daha birçok önemli isim hakkında ilginç anılarla karşılaşır. 
Bir Dinozorun Anıları 
Mina Urgan
Bir Dinozorun Anıları Mina Urgan
Drogo’nun hikayesi, geleceğe endekslediğimiz hayatlarımızın sert bir eleştirisidir. Aslında hepimiz kendi hayatımızın içinde yaşamımızı anlamlı kılacak büyük bir olay bekliyoruz. Tatar çölünden gelecek düşmana karşı kazanılacak büyük savaş gibi...
Drogo kaleden her an ayrılabilir, istifa edebilir veya şehre dönebilirdi. Ama kalenin o tahmin edilebilir, sorumluluk gerektirmeyen rutini onu ele geçirdi. Kitap, insanı kendi modern "kalelerini" (mutsuz olduğu işleri, toksik ilişkileri, alışkanlıkları) sorgulamaya iter.
İnsan, "gerçek hayatın" gelecekte bir gün başlayacağına inanarak şimdiki zamanı erteler ve bu süreçte elindeki tek gerçekliği, yani "bugünü" ve "gençliği" sessizce tüketir.
Konfor alanımızdan çıkmaya korktuğumuz için kendimize nice hikayeler uydurup, kendimize en büyük zararı veririz... Geleceğimiz için, bugünümüzü yitiriyor ve sadece boşa gitmiş bir hayatın getirdiği sessiz bir ölümü kazanıyoruz..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Olayların aktığı, birbirine bağlandığı, her bölümde aksiyonun dozunun arttığı kitaplar okumayı sevenler için değil Tatar Çölü.
Daha çok yaşamın içindeki bitmek bilmez beklentilerden, tercihlerden, vazgeçişlerden, umut ve umutsuzluktan, beklemekten, kalmaktan, gitmekten, yalnızlıktan, yani bütünüyle bir insanın yaşamından ve de günbegün ölümünden bahseden bir hikaye bu..
Bana kendim kadar tanıdık bir hikaye.
Seçimlerimi, kalışlarımı, gidemeyişlerimi, umutla bekleyişlerimi ve sonra hayal kırıklıklarımı, beklemekle yitirdiğim yıllarımı anımsatan bir kitap.
Bu yüzden kitap bittiğinde içimde bir şeyler kırıldı.
Süslemeden, samimiyetle, gerçekçi bir anlatımla tam da kalbinizdeki o hassas noktaya ateşliyor silahını Teğmen Drogo.
Ertelenmiş Hayatlar
Sevgili okur arkadaşlar, eğer çok hızlı akan bir hikâye arıyorsanız, bu kitap o kitap değil. Okurken çoğu yerde durağan, hatta tekrarlı gelebilir. Ama bu bilinçli bir tercih. Çünkü yazar, okurun da Drogo gibi zamanın içinde sıkışmasını istiyor. Kitap hızlı aksaydı, anlatmak istediğini bu kadar güçlü anlatamazdı.
Romanın başlarında ortada büyük bir olay yokmuş gibi görünür. Ne büyük savaşlar vardır ne de peş peşe yaşanan felaketler. Bu yüzden ilk sayfalarda 
Tatar Çölü’nün bir asker romanı olduğunu düşünebilirsiniz. Oysa sayfalar ilerledikçe bunun bir asker romanından çok daha başka bir yere gittiğini fark ediyorsunuz.
Kitap boyunca Tanrı bakışıyla Drogo’nun hayatını izliyoruz. Belki de asıl mesele burada başlıyor. Çünkü Drogo’nun hayatına dışarıdan bakarken bir noktadan sonra kendi hayatımıza bakmaya başlıyoruz.
Belki senin de hayatında büyük trajediler yoktur. Büyük savaşlar, büyük felaketler yaşamıyorsundur. Hatta hayatına yukarıdan bakan biri, çoğu günü birbirine benzeyen sıradan bir hayat gördüğünü düşünebilir. Benim hayatıma baksa da farklı bir manzarayla karşılaşmayacaktır.
Ama insan hayatının en sıradan felaketi tam da burada saklıdır.
Bir gün yaşayacağım mı diyorsun?
Bir gün başlayacağım mı?
Bir gün döneceğim mi?
Bir gün sıra bana gelecek mi?
Peki o bir gün ne zaman gelecek?
Hayatın hangi kalesinde nöbet tutuyorsun? Hangi savaşın geleceğine inanıp yıllarını harcıyorsun? Gerçekten beklediğin şey gelecek mi, yoksa beklemek hayatının kendisine mi dönüştü?
Yaşıyorum derken yavaş yavaş ölüyor olabilir misin? Alışkanlıklarının güvenli duvarları arasında yıllardır aynı yerde dönüp duruyor olabilir misin? Heyecanlardan, risklerden, değişim ihtimalinden kaçıyor olabilir misin?
Bu soruların herhangi birine içinden bile olsa “evet” dediysen, Tatar Çölü sana bir
Tatar Çölü’nün bir asker romanı olduğunu düşünebilirsiniz. Oysa sayfalar ilerledikçe bunun bir asker romanından çok daha başka bir yere gittiğini fark ediyorsunuz.
Kitap boyunca Tanrı bakışıyla Drogo’nun hayatını izliyoruz. Belki de asıl mesele burada başlıyor. Çünkü Drogo’nun hayatına dışarıdan bakarken bir noktadan sonra kendi hayatımıza bakmaya başlıyoruz.
Belki senin de hayatında büyük trajediler yoktur. Büyük savaşlar, büyük felaketler yaşamıyorsundur. Hatta hayatına yukarıdan bakan biri, çoğu günü birbirine benzeyen sıradan bir hayat gördüğünü düşünebilir. Benim hayatıma baksa da farklı bir manzarayla karşılaşmayacaktır.
Ama insan hayatının en sıradan felaketi tam da burada saklıdır.
Bir gün yaşayacağım mı diyorsun?
Bir gün başlayacağım mı?
Bir gün döneceğim mi?
Bir gün sıra bana gelecek mi?
Peki o bir gün ne zaman gelecek?
Hayatın hangi kalesinde nöbet tutuyorsun? Hangi savaşın geleceğine inanıp yıllarını harcıyorsun? Gerçekten beklediğin şey gelecek mi, yoksa beklemek hayatının kendisine mi dönüştü?
Yaşıyorum derken yavaş yavaş ölüyor olabilir misin? Alışkanlıklarının güvenli duvarları arasında yıllardır aynı yerde dönüp duruyor olabilir misin? Heyecanlardan, risklerden, değişim ihtimalinden kaçıyor olabilir misin?
Bu soruların herhangi birine içinden bile olsa “evet” dediysen, Tatar Çölü sana bir
Her şeye teğet geçmek ve böylece yaşayıp gitmek... bence çok etkileyiciydi. Ayrıca kaybedilen duyguları da çok çok iyi anlatmış... çalışma hayatına atılan herkesin okuması gerektiğine inanıyorum. Belki tayinin tatar çölüne çıkmıştır da haberin yaktur:)
Dino Buzzati, Tatar Çölü (Il deserto dei Tartari) adlı bu kült ve varoluşçu modern klasik romanında, genç bir subay olan Giovanni Drogo'nun, uçsuz bucaksız bir çölün sınırında yer alan ve ne zaman geleceği belli olmayan meçhul bir düşmana karşı savunma hattı oluşturan gizemli Bastiani Kalesi’ne tayin edilmesiyle başlayan hayat hikayesini konu alır. Yazar; Drogo'nun hiçbir hareketin, hiçbir savaşın yaşanmadığı bu kalede düşmanın gelmesini ve hayatına anlam katacak o büyük zafer anını bekleyerek geçirdiği yılları anlatırken; zamanın acımasızca akıp gidişini, alışkanlıkların insanı uyuşturan hapishanesini, umudu, yalnızlığı ve bir ömrün beyhude beklentilerle nasıl tüketildiğini, alegorik, büyüleyici, melankolik ve felsefi bir dille işler.