Devrim teorilerinin yeni bir inancı oluşturduğunu göstermiştik. İnsancıl ve duygusal olan bu teoriler özgürlüğü ve kardeşliği yüceltti. Ama birçok dinde olduğu gibi doktrinle hareket arasında tamamen bir çelişki olduğunu gözlemleyebiliriz. Uygulamada hiçbir özgürlüğe hoşgörü gösterilmedi. Kardeşliğin yerini ise çılgın katliamlar aldı.
İlkelerle yapılanlar arasında bu zıtlık tüm inançların beraberinde gelen hoşgörüsüzlükten kaynaklanmaktadır. Bir din insanseverlik ve hoşgörü temalı olabilir; ama dinin müritleri her zaman inançlarını başkalarına zorla kabul ettirmeyi isterler. Bu nedenle şiddet kaçınılmaz bir sonuç haline gelir.
Eşitlik fikrini dünyaya tanıştıran kesinlikle Fransız Devrimi değildi. Yunan cumhuriyetlerine kadar geri gitmeden, eşitlik teorisinin Hristiyanlık ve Islam tarafından ogretildigini söyleyebiliriz. Tek bir tanrının kulları olan bütün insanlar onun huzurunda eşittir ve tamamen kendi erdemlerine göre yargilanabilirler." (Bu değerlendirme tabii de eleştiriye çok açıktır. Hristiyan ve islam dinerinin etkisi çoğunluğa ulaşma konusunda etkili olabilir fakat eşitliğin kökeni Zerdüşt dinine-Sumerlere kadar hatta Yunan tanrılarına kadar inebilir.)
Uzun zamandır kurulu olan hükümet sistemi her zaman yönetilen insanlar tarafından kabul edilmiş gibi görünür. Alışkanlık, sistemin verdiği sıkıntıları maskeler. Sıkıntılar, insanlar düşünmeye başladığı zaman görünür olur. O zaman insanlar nasıl bu sistemi savunabildiklerini sorgularlar. Gerçekten mutsuz olan bir insan kendisinin sefil olduğuna inanan insandır.
Devrim Açısından Kadercilik Teorisi
Devrimci kadercilik teorisi, ancak şiddetin kaçınılmaz olduğunu sunarak şiddeti haklı çıkarmakta yararlı olabilir.