Her savaş senin savaşın değil.
Hayat bana binlerce cephe açtı, bazılarına koştum, bazılarına yetişemedim.
İnsan hayatında öyle bir dönem var ki koşu biter, artık varman gereken yerdesindir.
Yaşamda bazı savaşlar sessizce kaybedilmek için vardır çünkü bazı kayıplar, bizi kurtarır.
Her şey, savaşmaya değmiyor.
Her tartışma seni büyütmüyor, her mücadele seni yüceltmiyor, her yara seni olgunlaştırmıyor.
Bazı savaşlar seni yalnızca tüketiyor.
Bazı mücadeleleri kazansan bile kaybedersin, çünkü o savaşta en değerli şeyini, iç huzurunu bırakmışsındır.
İşte o an, insan gerçekten büyümeye başlıyor.
Çünkü olgunluk, savaşmayı değil, hangi savaşın savaşılmaya değdiğini bilmekle başlıyor.
Bazen birinin seni yanlış anlamasına izin vermek, kendini anlatmaya çalışmaktan daha değerli.
Bazen sessiz kalmak, haklı olduğunu kanıtlamaktan daha onurlu.
Ruhu kirleten bir zaferdense, o mücadeleye girmemek daha akıllıca.
Ve dünya filozoflarının ortak bir dilde söylediği gibi:
İnsan çoğu zaman savaşarak değil, susarak ve çekilerek kazanır.