Puan vermedi
Sevgili Arsız Ölüm, Latife Tekin’in 1983’te yayımlanan ilk romanıdır ve Türk edebiyatının en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilir. Büyülü gerçekçilik akımının Türkiye’deki en yetkin örneklerinden biri olan kitap, köyden kente göç eden bir ailenin (Aktaş ailesi) hikâyesini, özellikle en küçük kızları Dirmit’in gözünden anlatır.
Roman, Kayseri’nin Alacüvek köyünde başlar. Huvat Aktaş, köyün “farklı” ve nüfuzlu bir karakteridir; sık sık şehre gider, icatlar, aletler getirir. Köylüler bunları hem merakla karşılar hem de uğursuzluk kaynağı olarak görür. Aile, ekonomik nedenlerle İstanbul’a (kenar mahalleye) göç eder. Kitap, bu göç sürecini, yoksulluğu, kentte tutunma çabasını, aile içi dinamikleri, geleneksel inanışları ve modernleşme sancılarını ele alır.
Dirmit, romanın merkezindeki direngen, asi ve yaratıcı kadın figürüdür. Ailenin diğer üyeleri (anne Aba, baba Huvat, kardeşler) de güçlü portrelerdir. Hikâye kronolojik ilerlerken, masallar, rüyalar, cin-peri inanışları, konuşan nesneler ve halk kültürü unsurlarıyla iç içe geçer.
Edebi Özellikler ve Üslup
Büyülü Gerçekçilik: Latife Tekin, Anadolu halk kültürünü (masallar, türküler, hurafeler, ölümle iç içe yaşam) modern romana ustalıkla uyarlar. Cinler, periler, Azrail, rüyalarda konuşan ölüler, büyülü nesneler gerçek hayatın ayrılmaz parçasıdır. Bu unsurlar fantastik olmaktan ziyade, karakterlerin dünyasını ve cehalet-yoksulluk döngüsünü doğal bir şekilde yansıtır.
Dil ve Anlatım: Kısa cümlelerden oluşan uzun paragraflar, şiirsel, akıcı ve halk ağzına yakın bir üslup hâkimdir. Hem komik hem dokunaklıdır; “güler misin ağlar mısın” dedirten bir tondadır. Abartısız, samimi ve güçlü bir gözlem gücü vardır.
Yapı: Tek bir kahramana odaklanmaz ama Dirmit öne çıkar. Bildungsroman (olgunlaşma romanı) özellikleri
Bazen büyüdüğümüz evden, şehirden ya da kalbimizden göç ederiz de, içimizdeki o çocukluk köyünü bir türlü geride bırakamayız. Latife Tekin’in büyülü dünyasında, Dirmit’in o hiç susmayan meraklı sesinde kendimi buldum bu kez. Aktaş ailesinin batıllarla, yoksullukla ve kentin acımasızlığıyla kuşatılmış odalarında dolaşırken şunu düşündüm İnsan ne kadar yalnızlaşırsa yalnızlaşsın, içindeki o arsız yaşama sevincini tıpkı Dirmit gibi korudukça ayakta kalıyor. Kuşlarla konuşan, rüzgârı dinleyen o çocuk yanımıza selam olsun.
#SevgiliArsızÖlüm #LatifeTekin
Reklam
Latife Tekin’in 
Sevgili Arsız Ölüm romanını okurken kendimi bir masalın içinde kaybolmuş gibi hissettim. Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir duygu vardı: Bu roman sadece bir hikâye anlatmıyor, aynı zamanda Türkiye’nin değişen yüzünü, köyden kente göçün insan ruhunda açtığı yaraları ve yoksulluğun insanı nasıl dönüştürdüğünü hissettiriyor. Ben kitabı okurken bazen büyülendim, bazen yoruldum, bazen de neyin gerçek neyin düş olduğunu ayırt etmekte zorlandım. Ama sanırım kitabın etkileyici tarafı tam olarak burada başlıyor.
Öncelikle 
Latife Tekin ’in dili beni çok etkiledi. Yazarın anlatımı klasik romanlardan oldukça farklıydı. Cümleler bazen bilinçli şekilde dağınık, bazen şiirsel, bazen de halk anlatılarını andırıyordu. Okurken sanki bir köy odasında yaşlı birinden efsane dinliyormuşum hissine kapıldım. Gerçek ile hayal sürekli iç içeydi. Cinler, uğursuzluklar, batıl inanışlar ve günlük hayat aynı dünyanın doğal parçaları gibi sunuluyordu. Bu durum başlangıçta beni zorladı çünkü olayları net biçimde takip etmek istedim; fakat ilerledikçe romanın mantığının tam da bu karmaşa üzerine kurulduğunu fark ettim. Yazar, yoksul insanların dünyasını yalnızca gerçeklerle değil, onların korkularıyla, umutlarıyla ve inanışlarıyla birlikte anlatıyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri bence karakterlerin canlılığıydı. Özellikle Dirmit karakteri beni çok etkiledi. Onun hayata bakışı, ailesiyle çatışmaları ve kendini ifade etmeye çalışması oldukça gerçekçiydi. Dirmit’in sürekli susturulmaya çalışılması beni rahatsız etti çünkü onun içinde büyük bir özgürlük isteği vardı. Ailesi tarafından “farklı” görülmesi aslında toplumun alışılmış düzenine uymayan insanlara nasıl baskı uyguladığını gösteriyordu. Dirmit’in doğayla kurduğu bağ ve kendi iç dünyasına sığınması bana çok hüzünlü geldi. Onu okurken
Sevgili Arsız Ölüm romanını okurken kendimi bir masalın içinde kaybolmuş gibi hissettim. Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir duygu vardı: Bu roman sadece bir hikâye anlatmıyor, aynı zamanda Türkiye’nin değişen yüzünü, köyden kente göçün insan ruhunda açtığı yaraları ve yoksulluğun insanı nasıl dönüştürdüğünü hissettiriyor. Ben kitabı okurken bazen büyülendim, bazen yoruldum, bazen de neyin gerçek neyin düş olduğunu ayırt etmekte zorlandım. Ama sanırım kitabın etkileyici tarafı tam olarak burada başlıyor.
Öncelikle Latife Tekin ’in dili beni çok etkiledi. Yazarın anlatımı klasik romanlardan oldukça farklıydı. Cümleler bazen bilinçli şekilde dağınık, bazen şiirsel, bazen de halk anlatılarını andırıyordu. Okurken sanki bir köy odasında yaşlı birinden efsane dinliyormuşum hissine kapıldım. Gerçek ile hayal sürekli iç içeydi. Cinler, uğursuzluklar, batıl inanışlar ve günlük hayat aynı dünyanın doğal parçaları gibi sunuluyordu. Bu durum başlangıçta beni zorladı çünkü olayları net biçimde takip etmek istedim; fakat ilerledikçe romanın mantığının tam da bu karmaşa üzerine kurulduğunu fark ettim. Yazar, yoksul insanların dünyasını yalnızca gerçeklerle değil, onların korkularıyla, umutlarıyla ve inanışlarıyla birlikte anlatıyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri bence karakterlerin canlılığıydı. Özellikle Dirmit karakteri beni çok etkiledi. Onun hayata bakışı, ailesiyle çatışmaları ve kendini ifade etmeye çalışması oldukça gerçekçiydi. Dirmit’in sürekli susturulmaya çalışılması beni rahatsız etti çünkü onun içinde büyük bir özgürlük isteği vardı. Ailesi tarafından “farklı” görülmesi aslında toplumun alışılmış düzenine uymayan insanlara nasıl baskı uyguladığını gösteriyordu. Dirmit’in doğayla kurduğu bağ ve kendi iç dünyasına sığınması bana çok hüzünlü geldi. Onu okurkenAtiye
Atiye
Huvat
Halit
Seyit
Nuğber
Mahmut
Dirmit
hepsi birbirinden farklı çocuklar. Kocasıda çocuklara dahil edilirse 6 çocuklu Atiye seni hiç unutmayacağım. Bir kadın yaşamak ile ölümüne kadar kaç hayat şöyle ya da böyle iyi veya değil kaç hayat inşaaa ediyor. Tarzını belirleyemedim ama o kadar sürükleyici ve gerçekçi ki bazen de çok gülümsetti güzel lezzetli bir kitaptı
*hiçbir bilimsel dayanağı olmayan,kalbimden geçen incelemem*
*öncelikle kitabı bu kadar uzun sürede okuyup bitirmemin nedeni kesinlikle kitap değil.Bu süreçte bir bebeğim oldu ve babamı kaybettim.O yüzden bende ayrı bir yerin olacak SEVGİLİ ARSIZ ÖLÜM*
Öyle bir roman ki her kişisi kahraman her biri olaylı ve her birinin kendine ait dünyaları var.Ama ev denilen o çatının altına girince dünyalar birbirine karışıyor ve öyle biri var ki herkesin dünyasını yüreğinde ve kafasında taşıyor.Tabi ki annleri Atiye.Atiye bambaşka bir karakter hatta bir tık diğerlerinden daha ön planda benim için.
Bir diğeri de Dirmit kız.Yazar bu adı çocukluk arkadaşının adı olduğu için koymuş diyorlar ve Kafkaslarda sanat tanrıçası anlamına geliyormuş.Kayseri’de yetişen bir üzüm türünün adı diyenler de var(bilmiyorum)
Biraz içeriği anlatmaya çalışacağım ama çok zor çünkü romanın her cümlesi olay.Ve dikkatinizi vermeden okuyunca bir olay kaçırıyorsunuz demek.Bu kadar az sayfaya bu kadar olay sığdırmak benim gözümde çok çok ustaca.(sen kimsin djdjdj)
Her kahramanın kendi dünyası var demiştim ya her birinin sarıldığı gerçekler de var ama aslında büyülü gerçekler işte roman bu akımla yazılmış ve çok da güzel yazılmış.Sanki masal içinde gerçek,gerçek içinde masalı yaşayıp okudum gibiydi ve büyülendim.Gerçeği de büyüsü de beni alıp götürdü karakterlerin her gittiği yere.
Atiye’yle Azrail’e kafa tuttum,vasiyetlerini okudum okudum ölemedim,çocukları için endişelendim,o güzel dualarına komik beddualarına kulak verdim güldüm eğlendim
Huvat’la koltuğumun altına yeşil kitaplar koyup gezdim durdum,her gün yeni bir adet edindim,Akçalı köyüne gittim geldim
Dirmit kızla türlü oyunlar oynadım,tulumbaya seslendim,cinlendim,komünist nedir merak ettim,şehre gittim köyümü düşledim,kara sivilceli oğlana aşık oldum,annemden türlü öğütler işitp,abilerimden türlü dayaklar
Sevgili Arsız Ölüm benim Latife Tekin ile tanışma kitabım oldu ve gerçekten alışılmışın çok dışında bir okuma deneyimiydi. Başlarda o büyülü, yer yer absürt gelen anlatı biraz zorladı ama ilerledikçe hikayenin içine çekildim.
En çok Dirmit’in hikayesi etkiledi beni. Onun ailesi içinde sürekli bastırılması, “farklı” olduğu için dışlanması ve kendi dünyasına sığınması çok üzücüydü. Özellikle yazmaya tutunması ama bunun bile anlaşılmaması… insanın içini sıkıştırıyor. Aslında kitap boyunca onun biraz olsun özgürleşmesini bekledim ama ne kadar çabalasa da o çevreden tamamen kopamaması daha da vurucu geldi.
Ben kitaba 7/10 verdim. Herkese hitap etmeyebilir çünkü dili ve anlatımı alışılmışın dışında ama farklı, rahatsız eden ve düşündüren bir şey okumak isteyenler için kesinlikle akılda kalıcı bir kitap.
Reklam
Reklam