distopyadan
@distopyadan
Acaba başka ne zaman böyle hissettim diye hatırlamaya çalışınca üzülüyorum, çünkü buna benzer başka bir zamanı ve mutluluğu hatırlayamıyorum, çünkü hatırlayamam.
Reklam
Öyle bir noktadayım ki ne bugüne değin oduğum kişi ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum.
Geceleri bazen, boş bir yolda ve ıssız bir manzarada bir cenaze arabasının ardından yürüyen bir adamın karaltısını görüyorum. O adam benim. Cenaze arabasının taşıdığı ise sen.
Başlangıçta, neredeyse her şeyimizi paylaşabilirdik çünkü neredeyse hiçbir şeyimiz yoktu.
Belirgin olarak aklımda kalan anılarım, seni ne kadar çok sevdiğimi, birbirimizi ne kadar çok sevdiğimizi söylüyor.
Reklam