Dilara Topuz
@dlrtpz
30 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Bizler, geride kalanlar, değersiz süprüntüler, çürümüş yiyecek kırıntıları için mücadele eden fareler, yeryüzünde kalmayı seçenler olmakla yetinirken, bizden daha iyileri, daha akıllıları bizim sadece hayallerimizi süsleyen başka bir diyara, bizlerin açmak şöyle dursun, aralığından göz atmaya bile ödümüzün koptuğu bir kapıya çoktan gittiler.
“Beni asla bırakma” diye fısıldardım sana, işimin seni benden ayrılmak üzere büyütmek olduğunu, çocuğum olarak amacının, benim gerçekleştirmeyi beceremediğim bir amacı gerçekleştirerek beni ardında bırakıp gitmek olduğunu bildiğim halde.
Değişen en ufak bir şey yoktu, sanki her gün bir sahnenin üzerine çıkıyordum ve o sahne her sabah, ben uyanmadan çok önce, gözler önüne seriliyor, temizlenip paklanıyor ve benim yeniden üzerinden geçmem için hazır ediliyordu.
İnsan baba figürü görmeyi beklemezdi zaten -onlar ancak akşam yemeği vaktinde cisimleşen varlıklardı, öğleden sonraları asla ortalıkta olmazlardı- ama anneler her zaman ortalıkta olurlardı, bir kanepe ya da masa kadar varlığından emin olunan figürlerdi anneler.
Reklam