Bazen sadece kaçmak gelir insanın içinden. Kimsesiz bir cami köşesine, boş bir banka, yeşil bir bahçeye, sonu gelmeyen yollara… Akıp giden zamanda kaybolmanın ağırlığıyla, kaybolmanın dibine vurmaya ihtiyaç hisseder. Bir teselli bulmak ister. Gökyüzünden, bulutlardan, kimi zaman bir çiçekten, kimi zaman bir müzikten, kimi zamansa yaslanacağı bir omuzdan..
Bırakın acıyı, sevincin bile paylaşılmadığı bu dünyada, kimse boyunu incelik ve derinlikle ölçmeye kalkmazdı. Ama yine de ‘İnsanın acısını insan alır’ sözüne inanıyordu bütün yüreğiyle.
Benim, kıyısında bir saygıyla beklediğim olanak, başkalarının çiğneyip attığı bir sıradanlıktı. Herkesin gövdesiyle var olduğu yerde yüreğini öne süren”bir beyazdım siyahlar arasında.” Kimsenin başkasının gözünün içine bakmadığı, herkesin çoğalmak için aynasını yanında taşıdığı yankısız bir zamanda, insanları sulara bakmaya çağıran meczup, bir beşinci mevsimin simyacısıydım, yanlışını sevip yenilgisini kutsayan. Evlerin perdesini çektiği yerde camlarımı açarak soluk almaya çalıştım, çürümüş insan kokuları arasında. Sevginin ölümden, sabahın akşamdan, farkı yoktu büyük çoğunluk için. Bir solgunluktan geliyorum ,evet.Aşkı bitmiş ilişkinin kamburu, lambaları sönen bir evden sızan yalnızlığım dudağımdaki titreme içimde can çekişen gelecektir. Yüreğimin çok önceden gördüğü bir sonuçtur kirpiklerimdeki buğu.
Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyadan yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.