Mátia Mou (@dmtcandg) 1000Kitap'ta

Bir anne kurt, ölümcül şekilde yaralanmış yavrularından birini öldürdü; bu bana, haşin bir şefkati ve ölümün nihayete ulaşmasını izin verme gereğini öğretti. Daldan düşen ve tekrar yukarı tırmanmaya çalışan tüylü tırtıllar, bir amaca yönelik çalışmayı öğretti. Kolumu gıdıklayan yürüyüşleri, cildin nasıl Canlanbileceğini öğretti. Ağaçların tepesine tırmanmak, günü geldiğinde cinselliğin nasıl hisler uyandırabileceğini öğretti. Benim de dahil olduğum ikinci Dünya Savaşı sonrası kuşağı, kadınların çocuklaştırıldığı ve mal muamelesi gördüğü bir zamanda büyüdü. Nadastaki bahçeler gibikorundurlar… ama ne mutlu ki, her zaman rüzgârla gelen yabani tohumlar vardı. Yazdıkları şeyler yetkin görünmese de, kadınlar bir şekilde hep ışıldaydılar. Yaptıkları resimler kabul görmese de, bir şekilde ruhu beslediler. Kadınların sanatları için ihtiyaç duydukları araç ve gereçler için yalvarmaları gerekiyordu ve hiçbirini bulamadıklarında ise ağaçlara, mağaralarda, ormanlarda ve dolaplarda kendi alanlarını yarattılar. Dans etmeleri neredeyse hiç katlanılmadı, öyle ki, kimsenin onları göremeyeceği ormanda ya da gizli köşelerde veya çöpü boşaltmaya çıkarken dans ettiler. Süslenmeler kuşkuyla bakıldı. Neşeli bedenleri ya da giyecekleri, incitilme ve cinsel saldırıya uğrama tehlikelerini arttırdı. Sırtlarındaki elbiselerin bile onlara ait olduğu söylenemezdi. Çocuklarını istismar eden ana babaları yalnızca “katı” denildiği; iliklerine kadar sömürülen kadınların ruhsal yaralarına “sinir krizi” adı verildiği; sımsıkı korseleri sokulan, sımsıkı gemlenen ve sımsıkı dizginlenen kız ve kadınların ” edepli”, “zarif “ görüldüğü bir zamanda ve hayatın sayılı anlarında yakalarını kurtarmasını beceren diğer kadınlar ise “kötü” damgası yediler.

devamını oku

Kadın