Yaşam içinde, ömrü içinde insanın sevginin yeri belli. Özünde her zaman bir abartı kaçınılmazsa da sanırım bir türlü dengesini kuramıyoruz bu duygunun. Ya her şeyi sürükleyip götüren bir fırtına gibi yaşanıp tüketiliyor ya da bir yığın baskıyla, koşullanmayla hiçbir heyecanı kalmayan, tat vermeyen sığ, sıradan, insana yük bir ilişkiye dönüştürülüyor. Tüm bunlar sevmeyi bilmemenin yol açtığı acemilikler.