Denizcan OĞUL
@dnzcnogl
Şu anda okuduğu kitap
Ne okusam diye bakındığım kitaplığıma ve Zülfü Livanelinin bu beyin yakan eserini seçmem beni derinden üzdü ve zamanın boşa gittiğini sayfaların başında hissettiğim de inatla bitireceğim dedim.. Lakin eserin sonlarına göre artık kitabın bitmesi için kitapla bildiğiniz kavga ettim..
İçeriğinde; Kitaplar, Aşk, Müzik, Tiyatro, Sinema, Siyaset... Sanat adına ne ararsan var.. Gerçek bir Sanat sahibi insan bir şey üzerinde kendisini geliştirir düşüncesindeyim.. Kitapta kendini övmekten başka bişey yok.. Başarısı, azmi ne bileyim kim olursa olsun "İnsan kendini övmemeli." ve adam kendini bi Dostoyevski bi Tolstoy gibi görmesi de ayrı bi gülünç durum.. Sanırım değerli yazar kitapta kendi övgüsünü anlattığı gibi övgüsünü anlatacak kadar kimseyi kazanamamış ki kendi kendini anlatmış..
Ve kitabın son sözünde acıtasyon cümleler.. " Kendisini dinleyen, okuyanların olduğu sürede üretmeye devam edecek.. Beğenmeyenlerin ise kendilerine sırtlarını dönmeleri, unutmalarıymış.." kusura bakma sayın Zülfü Livaneli eleştiriye kapalı bir yazar olduğunuzu düşünmemiştim.. Ve senin dediğin gibi senin adını duyuran bu insanlar, seni unutarak, gömerek tarihten de siler..
Sonuç olarak artık Zülfü Livaneli okumayacağım..
Emeğine saygıyla..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yalnız insanların başucu eseri..
Kitap mı beni bitirdi, Ben mi kitabı bitirdim kafamda hala soru işaretleri var.. Kitabı çizip karalayarak canına okudum..
Kitap okurken anlamaya, anlamdırma ya çalışıyorsunuz.. Özellikle "Yeraltı" kısmı.. Bir karakter var ama karakterin adı yok.. Sembol olan o karakter aslında sen, ben, biz... vs. adı ne olursa.. çelişki yaşayıp, hayatı anlamaya ve anlandırmaya çalışan.. Kendi iç dünyası ile sürekli kavga halinde olan..
Zaten Dostoyevski okumak; Dostoyevski'nin bize sunmuş olduğu psikolojik tahlilleri ve akıl süzgecimizden geçirerek ve sorgulayarak okumak gerekmez mi? Eğer bu şekilde okumuyorsan, verilen mesajı tam olarak anlayamazsın..
"Madem ben yer altındayım seni de kendime çekmem lazım." demiş sanki.. ilk bölümde beynimden vurulmuşa döndüm,akıl tutulması yaşadım.. Direniyordum "yeraltına inmemek için" ve yazılanları 'anlamamak" için.. Ve sonunda yer altına indim kahraman ben olmuştum.. her birey iki yaşam arasında sıkışmış ve bu sıkışkınlığını arasında bir yaşam idame etme uğraşında.. Bir nevi iki yüzü var.. Çelişkileri, korkuları, sanmaları, tanrıları.. Bir bütün olarak; zevklerin, üzüntüleri, iyiliğin, kötülüğün zaman içerisinde şekilde değiştirebildiği garip bir döngünün içerisindeyiz.. İnsan kendi ruh hali ve yaşamıyla söylediklerimin tam tersi bir noktada olabilir..
Kısaca kitap sana diyor ki!
İnsanın en büyük mahzeni, en derin yeraltısı, en büyük kara kuyusu, beynidir.. Kafasının içindekiler.. Ruhunda ki hiçliğidir..
Aslında hepimizin bir yeraltı dünyası vardır.. Bize bizi hayatı sorgulatan bir yer altı..
Keyifli okumalar..
Ah Zeze ah.! Seni nasıl anlatmalı.? Yüreği büyük, kendi küçücük olan çocuk.. Büyüklerin dünyasında her sıkıntıda haylazlığı bahane edilerek dayak yiyen ve zekası ev içinde keşfedilmeyen kaşif.. Bir çocuğun dünyasının ne kadar büyük, hayal gücünü ne kadar sınırsız olduğunu bizlere hatırlatan Zeze..
Satır aralarına sığınabileceğiniz, çocukluğunuzdan bir iz bulabileceğiniz, tebessüm ederken ağlayabileceğiniz mükemmel bir eser.. Eser için acı ile tanışan çocuğun hikayesi diyor yazar.. Aslında acıyla ezilen ruhu hiç acısızlığı bilinmiyordu ki, tanışmasına fırsat bulsun.. Eserin ana konusunda acıyı işleyen bu eser elbette sadece acıyı değil sevilmek adına da çok şey katıyor insana.. İyi insanların varlığına olan inancınızı henüz yitirmemişseniz tazeliyor.. Sevgisizde büyürüz, ama eksik ama tatsız ve tuzsuz.. ömür boyu ruhundan söküp atamayacağımız bir acıyla, yarayla bir ömür yaşamaya çalışırız.. Çoğu zaman ömrümüzü yer bitirir bu ruhumuza işleyen sevgisizlik..
Keşke hiç bir çocuk acıyla tanışmasa ama maalesef benim için hala var olma nedenini çözemediğim dünya denen bu Cehennem böyle bir yer..
Sağlıcakla.. Keyifli okumalar..
Hikaye içinde hikaye..
Nasıl başlanır, Nasıl devam ettirilir bilmiyorum.. ️ ️
Hikaye İstanbul'da geçiyor, Fethiye'de başlayıp Azerbaycan'da bitiyor.. Ve hikaye Azerbaycan'da başlayıp İkinci Dünya Savaşı ile Sovyet topraklarında devam edip yine aynı topraklarda son buluyor.. Dostluğu, Aşkı, Hüznü, Açlığı, Yokluğu hissedebilirsiniz..
Öncelikleİstanbul'da üniversite öğrencisi olan Nergis'in yürek burkucu hikayesi okuyucu etkisi altına alıyorken tevafuk eseri karşılaştığı Firuz Bey ile Hitler'in hüküm sürdüğü İkinci Dünya Savaşı SSCB Kızıl Ordu ve Bakü'ye Firuzla dostu Ayvaz'ın yaşamının penceresinden bakacağınız oldukça girift kurgusu olan bir serüvene dahil oluyorsunuz..
Kitap sizi binbir dünya alemine götürüyor.. Binbir Gece Masalları, Dostoyevski, Tolstoy, Kitaplar, Müzikler, Filmler..
Ahh bide Nohut.. Sincaptan casus olur mu? Oluyormuş.. Ah görsem seni de ağzına bir kahve çekirdeği de ben koysam salsam Azerbaycana selam söylesen Firuzcan ile Ayvazcan'a..
Böyle anlatınca basitmiş gibi gözükse de içine girer girmez hareketli ve tüm duyguları sirayet eden konusu ile ne zaman ne olduğunu anlamayacaksınız bile bir filmi İzler gibi gezindiğim satırlar hem edebiyat hem de roman açısından doyurucu bir niteliğe sahip..
Ahh Firuzcan ve Ayvazcan siz nasıl bir dostsunuz.? Ölüm bile ayıramazken sizi, aşka yenik düştünüz ki aşk olsun size..
Eser harika akıcılığı olup yeri gelip güldüren, yeri gelip şaşırtan harika kurgu.. Keyifli Okumalar..
Günü yaşamak, küçük harfli mutlulukların bir tesbihi gibi. Fazlasını aramadan. Günü düzayak, hayatı küçük harflerle yazılmış küçük, küçücük mutluluklar ile herkese merhaba; Tiyatrocu kimliği ile tanıdığım Haldun Taner'i birde Öykücü Kimliği ile tanıştım.. Öyküde geçen eskiye yönelik kelimelerin oluşu, hatta fazlaca oluşu okurken pek yordu.. "Atatürk Galatasarayda" ve "On İkiye Bir Var" öyküleri favorim oldu.. Keyifli okumalar..
