Ismet Deniz Ay
@dnzy1
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayat, hayatın farklı pencereleri ve DostoyevskiSuç ve Ceza
Önce 10-15 yıl önce okudum. O zamanlar hayata farklı bakardım.
Şimdi okudum, 25 yaşındayım, hayata farklı bakıyorum o zamanlardan.
Bir de yine 10-15 yıl sonra okuyacağım.
Dostoyevski bir kere okunulacak ve bırakılacak bir yazar değil. Dostoyevski, farklı zamanlarda sana farklı şeyler fısıldayacak, hayatın ve insanın kendisini anlatan bir yazar.
Hayatımda yeni pencereler açıldıkça acaba neler düşünecek ve ne hayaller kuracağım, fikirlerim ne yönlerden değişecek ve gelişecek? Dostoyevskinin her bir kelimesi, bir lezzettir. Tadı hep damağında kalan bir lezzet…
Ayrıca çok fazla bir yorum yapmadan, sadece Mazlum Beyhan’ın önsözü yeterli diyorum. Kitaba başlarken bir kez okudum zaten, bitirirken tekrar okudum. Olabilecek en iyi inceleme, yorum, fikir ne derseniz deyin, o önsözde zaten vardır.
Devrimin tohumlarıDevrim
Benim için bu kitap devrim düşüncesinin tohumlarıdır. Manifesto niteliğinde söylemler, devrime giden metinler, betimlemeler ve acılar… Herhalde John Steinbeck bu kitabın ikinci serisini yazsaydı(belki de vardır da ben bilmiyorumdur), kitapta halkın devrimini anlatmış olurdu…
Steinbeck, ince ince yazarak bir halkın sömürülüşünü, kapitalizmin ağırlığını ve bunlara karşı olgunlaşan o büyük öfkeyi, “kızıl”ı, anlatmış. Tektipleştirmek kolay oluyor sömüren için, sömürülen sadece yaşamak isterken ve neye uğradığının ve neyle suçlandığının farkında bile değilken…
En kolayıdır sömürülen bir halkı herhangi bir örgüt veya ideolojiyle bağdaştırmak, onunla hitap etmek nefret ettiğine, onunla köşeye sıkıştırmak, ezmek, saldırmak… ama anlamak zor olandır, ve kendini üstün gören zaten anlamak istemeyecektir; üstünlüğünü daha da ağırlaştırarak devam etmesini isteyecektir… bunun karşısında da teslim olmanın sınırı yoktur, Casy gibi düşünecekler olacaktır, çıkmazlar yaşayanlar, yanlışı görüp eninde sonunda doğruyu bulanlar, ve Tom gibi o yola girmek zorunda kalanlar… ama ne farkeder? Onlar “kızıl”lardır sadece, gerisi önemsizdir ve nefret nesnesinin kendisi olmuşlardır her biri. Bitmeyecektir ve yeniden yeniden dirilecektir halkın mücadelesi tekrardan yaratacaktır kendini, umutsuzluğu yaşayarak ve her şeyi kaybederek. Hiçlikten varoluşa yürüyüş budur aslında.
Kitabın sonuna ayrıca değinmek istiyorum. O son kısımda sadece derin bir nefes aldım ve hiçbir kelime geçmedi daha aklımdan. Kelimelerim yetersiz kalıyor…