Bir vakit, içinde hareket ettiğim ve kendimden sorumlu, yaptıklarımdan hep suçlu sayıldığım bir vakit bir aklı eren efendi bana "Gayret gayret diyorlar amma, Allah kısmet etmedikten sonra gayretin anasını satayım," demişti. Ama "Gayret ettim de nefes yetiremedim," denecek, bu suretle seni yenenlerin lokmasını boğazına dizmeyeceksin, başkalarını yenilginle, kısmetsizliğinle rahatsız etmeyeceksin. Şikâyeti kimse sevmiyor, rıza da rıza diyor, şükür de şükür diyor, ama bunu diyen hep elinin tersiyle bir yandan ağzını siliyor. Açın şükrü için gözlerine bakmak lâzım, dediğini kabul lâzım. Gel gözlere bak, rıza var mı, yok. Söze bazen ne kolay inanılıyor. Ah isteyince inanmak ne kolay değil mi?