Kafamızdaki çizgilere âşık oluyoruz. İçini kendi renklerimizle boyuyoruz. Ve o renklerin doğru olmadığını anladığımız an, o resimler tekrar siyah beyaz kalıyor. Renklerimizi kaybediyoruz. O kişiyi kaybediyoruz. Bir daha asla onu eskisi gibi görmüyoruz.
Ben camdan yapılmış bir bedenim. İçim dışarıdan görünüyor. Ama sen, kapalı çelik bir kutusun. Kilidin bile yok. Açılman imkânsız. İçinde ne olduğunu senden başkası bilmiyor.