Bütün kötülüklerin anası, bütün yanlışlıkların ve geriliklerin kaynağı gerçeğe saygısızlıktır. Ailesiyle, öğretmeniyle, medyasıyla gerçeklere saygılı olmayan toplumumuzda çocuk rasyonel bir varlık olarak gelişemez."
"Ben param için, görünüşüm için, derslerimdeki başarı için değil, sadece kendim olduğum için sevilmeye, emek ve zaman verilmeye layığım" duygusu, temel bir can gereksinmesidir."
...Öğrencisine karşı şiddet kullanan öğretmenlerin içlerinde utanca boğulmuş bir iç çocuk vardır. İçinde utanca boğulmuş iç çocuğu olan kimse asık suratlı, bıkkın, gergin, kaygı, umutsuz ve öfke doludur.
Bu kişinin öğretmen olması topluma yapılabilecek en büyük kötülüktür.
Ayıplama, utandırma, azarlama ve korkutmayla yetiştirilenlerin iç çocuğu kendini değersiz, güvenilmez, sevilmeye layık olmayan, ötekileştiriİmiş biri olarak görür. Elinde olmadan herkese, her şeye ve hayata öfkelidir. Bu kişi maskeli, sahte, yapmacık, haset dolu, her şeyi eleştiren biri olarak hayatını sürdürecektir. İç çocuğu utanca boğulmuş kişinin sevgisi koşulludur; duygularını inkâr eder ve saklar. Ya saldırgan ya da pasif davranır.