Çimlerin üzerinde yuvasından düşmüş kuş gibi uzanıyorsam, annem beni dünyaya getirdiği, beni sıcak tuttuğu, beslediği, sevdiği içindi. Fakat annem şimdi neredeydi? Eğer kovulduysam beni kim kovmuştu? Birinin beni sevip, hayata getirdiğini hissediyordum. Bu kimdi? Tekrar, bu Yaratıcı'ydı. "Arayışımı, umutsuzluğumu, mücadelemi görüyor." diyordum kendime. "O var." Bunu kabul ettiğim an hayat içimde büyümeye başlıyordu.
"Tüm insanlık hayatın anlamını biliyormuş gibi yaşadı ve yaşamaya da devam ediyor, zira insanlık yaşamın anlamını bilmeden yaşamaya devam edemez. Fakat ben hayatın bir anlamı olmadığını söylüyorum ve yaşayamıyorum."