“Beatles” (“Bitlz”) qrupunun musiqisi bizim nəsildən olan insanların çoxu kimi mənim də ruhumu oxşayır, çünki yeniyetməliyimi, gəncliyimi, o dövrdə gördüyüm adamları, olduğum yerləri xatırladır. Bir dəfə televiziyada “Beatles” haqqında silsilə müziklə baxdım. Film qrupun tarixçəsini onun “üzvlərinin” təhkiyəsində təqdim edirdi. Seriallardan birində Pol Makkartninin nəql etdiyi bir hadisə məndə çox güclü təəssürat oyatdı.
Bu hadisə “Beatles” qrupunun Nyu-Yorkun Şey stadionuna 50 minlik fanat ordusu toplaması ilə başlayan ikinci Amerika turundan sonra baş vermişdi. Onda “Beatles” üzvləri artıq müntəzəm qastrol səfərlərindən yorulmuşdu. Qrupun sonuncu konserti isə ondan bir il sonra – 1966-cı il avqustun 29-da San-Fransiskonun Kəndlstik-Park stadionunda keçirilmişdi.
Qrup üzvləri Pol Makkartni, Corc Harrion və Rinqo Star bir masa arxasında əyləşib söhbət edirdilər. Qastrol səfərlərinə son qoymaq qərarlarının səbəblərini açıqlayırdılar:
– Biz bir qrup kimi getdikcə zəifləyirdik, fanatlarımız isə ara vermədən çığırırdı, – Pol dedi. – Əlbəttə, onların bizi sevməyi yaxşı haldır, amma biz öz səsimizi eşidə bilmirdik.
Bu cümlələr məni ildırım kimi vurdu. Onlar öz musiqilərini eşitmirmiş. Onda isə musiqi mənasını itirmiş. Ona görə studiyaya qayıdıb o musiqini, itmiş səsləri tapmağa çalışmışdılar.
Tanrıların olmadığı bu devir çok hüzünlü. Hele benim için...
Yine de en etkileyici olan oydu, Önderimiz Dionysos. Gözlerinin içine baktı mı... Ahh! Nasıl anlatsam! kelimenin tam anlamıyla evrenin içinde eriyip gittiğini, onunla mükemmel bir şekilde kaynaştığınızı düşün. Mutlak bir mutluluk hissini hayal et. İnan bana... bu, herhangi bir şaraptan da uyuşturucudan da daha iyiydi.
Sonunda dostlarına veda etme zamanı geldi. “Elveda, Balin!” dedi, “ve elveda Dwalin, elveda Dori, Nori, Ori, Oin, Gloin, Bifur, Bofur ve Bombur! Sakallarınız hiç seyrelmesin!” Ve Dağ’a doğru dönerek ekledi: “Elveda Thorin Meşekalkan! Ve Fili ile Kili! Hatıranız asla solmasın!”
Ardından cüceler kapının önünde yerlere kadar eğildiler ama sözcükler boğazlarında düğümlendi. “Elveda, nereye gidersen git, şansın açık olsun!” dedi Balin nihayet. “Salonlarımız bir kez daha güzelleştiğinde bizi yeniden ziyaret edecek olursan, işte o zaman şölen muhteşem olacaktır!”
“Sizin de yolunuz benim oralara düşerse,” dedi Bilbo, “kapıyı çalmaktan çekinmeyin! Çay saat dörttedir ama hepiniz istediğiniz zaman gelin, başımın üstünde yeriniz var!”
Sonra arkasını dönüp gitti.
İnsan evrenin karanlığında bir an yanıp tükenen küçük bir ateş gibidir. Anca çevresindeki karanlığı aydınlatıp etrafına şöyle bir bakınma, dünyayı anlamaya çalışma fırsatı bulur... Fazla da mesafe katetemeden, yandığı gibi söner.
Sayfa 114
Eğer her şeyi tüm çıplaklığı ile göremiyorsanız onları sürekli laflarla örttüğünüzden.
Sayfa 107