Bir ruh otopsisi…
Eser, güzelliğin bir lanete dönüşebileceğini, ancak insanın kendi oluşturduğu "portreyle" yani kendi geçmişi ve hatalarıyla yüzleşmekten kaçamayacağını muazzam bir zarafetle hatırlatıyor. Eğer bir sanat nesnesi, ruhun aynasıysa; Dorian’ın portresi o aynanın çatladığı, insanın kendi karanlığına mahkûm olduğu yerdir.
Ayna kırıldı…
Çok az bir sayfam kalmıştı bitmesine, meğerse o son sayfalar beni alıp götürecek en güzelleriymiş.
Pek çok bağlamda değerlendirilebilecek bir kitap evet. Beni ele geçiren tek kelime (biraz iddialı belki ama) Kibir!
Bir anda göz döndürebilen, içteki yanlış duyguları beslediğimizde bizi mutsuzluğa çaresizliğe belki de ölüme itebilen o kavram, duygu, özellik..
Ve diğer çarpıcı olan tarafı ise ceza çekmek ile ilgili olan kısım oldu. İşlenilen günahların! cezası çekildiğinde arınma öyle mümkün ifadesi.
"Dua; günahlarımızı bağışla değil de yaptığımız kötülükler için bizi cezalandır olmalıydı."
Tüm kitap ne üzerinden ele alınmalı sorusu ise; belki de insanı diğer her şeyden ayıran değerler üzerinden oldu benim için.
Keyifle okunabilen ve güzel kapılar açan bir kitap bana göre.
Okunmalı mı sorusuna cevabım yüzde yüz evet oldu.
Kitapla kalın..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dorian Gray'i okumadan önce yer alan açıklayıcı notlar olmasaydı, okurken eşcinsellik çağrışımları muhtemelen bu kadar dikkatimi çekmezdi. Ancak kitabın yazıldığı dönemi düşündüğümüzde, bu anlatımın bile Britanya'da büyük yankı uyandırmış olması ve ilerleyen süreçte yazarın bu konuyla ilişkilendirilerek yargılanıp hapis cezası alması esere farklı bir tarihsel anlam katıyor.
Hikâye kısa olmasına rağmen metin boyunca yer verilen açıklayıcı notlar, benim için okuma keyfini zaman zaman azalttı. Günümüzde okunduğunda ise kitabı, eşcinsellikten çok Oscar Wilde'ın yaşadığı dönemde estetikçilik ve hazcılık anlayışına duyduğu ilgiyi ve bu düşünceleri ele alış biçimini yansıtan bir eser olarak değerlendirdim.
İçi boş, süsleme aforizmalarla dolu, şişirilmiş bir kitap. Bazen Türk edebiyatını yeterince abartmadığımızı düşünüyorum. Tahammül edebilenleri tebrik ederim.
Haziran ayı özel seçkilerinin içine eklediğim kuir edebiyat örneklerinden olan Olamayanlar, Fırat Uran'ın kalemiyle tanıştığım ilk kitap oldu.
Kitap, yazarın "olamayan" aşklarını anlattığı bir öykü seçkisi aslında. Yaşadığı şehirlerde, farklı aplikasyonlar üzerinden tanıştığı insanlarla yaşadığı ve hiçbir zaman gerçekten olamayan iki insan oldukları hikayeler üzerine kurulu bu öyküler.
Açıkçası yazarın yazım tarzını sevdim fakat bu tür, yani bir nevi anı kitabı olabilecek hikayeler sanırım benim pek ilgimi çekmiyor. Su gibi aktı gitti, okuması çok kolaydı fakat okurken keyif aldım mı, bilmiyorum. Fakat bu kadar gerçek olması beni etkiledi diyebilirim, bunu asla inkar edemem. Eminim Türkiye'de ve dünyanın herhangi bir yerinde, pek çok kuir bireyin bu şekilde olamayan hikayeleri var ve yaşanmaya da devam ediyor.
Beni en çok etkileyen hikayenin, sanırım Dorian Gray'in Portresi'ni de çok sevmemden ötürü, Dorian Gray Hamamda isimli hikaye olduğunu söyleyebilirim.
Bu kitabın yazarıyla tanışmayı, oturup bir kahve içmeyi gerçekten çok isterdim. Nedendir bilmem, yazdıklarını okurken çok iyi arkadaş olurmuşuz gibi hissettirdi. Onunla oturmayı, sohbet etmeyi, yazdıklarının dışında da yaşadıklarını ve tavsiyelerini dinlemeyi çok isterdim.
5/10.
Dorian Gray’in Portresi (spoiler)
Bu kitap, bitirmemek için yavaş yavaş okunan; ancak her sayfasında merakı daha da artırdığı için bir solukta bitirmek istenen türden bir eserdi. Lord Henry, Dorian’ın adeta iç sesi gibi ona sürekli fısıldayarak kendi benliğinden uzaklaşmasına ve yalnızca arzularının peşinden gitmesine neden olur. Dorian’ı öylesine yüceltir ki, kitabın ilerleyen sayfalarında onun gerçek kişiliği ortaya çıktığında okuyucuyu ters köşe yaparak şaşırtmayı başarır.
Basil Hallward ise Henry’nin tam tersi bir karakterdir. O, insanın vicdanını ve ahlaki yönünü temsil eder. Dorian’a yaptığı telkinlerle onu kendini sorgulamaya yöneltmeye çalışsa da Dorian’ın vicdanı çoktan körelmiştir. İçinde kalan son vicdan kırıntısını da Basil’i öldürerek yok eder.
Kitabın en önemli ayrıntılarından biri, Dorian’ın kendi portresinde adeta hapsolmuş olmasıdır. Günler geçtikçe kendisinin genç kalmasına rağmen portresinin değişmesini bile kıskanır. Kibri ve bencilliği arttıkça portredeki yüzün de aynı oranda çirkinleştiğini görür. Bu portre, aslında Dorian’ın ruhunun ve işlediği günahların bir yansımasıdır.
Kısacası, “Dorian Gray’in Portresi”, vicdan ile arzuların çatışmasını etkileyici bir şekilde ele alan; insanı kendi değerlerini, seçimlerini ve benliğini sorgulamaya iten unutulmaz bir eserdir.