doruk ateş
@dorukates
Yazar
Lisans
20 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Yerli Polisiye
Polisiye bir eseri okuma sürecinde "ne arıyorum","ne bekliyorum" ve "ne buldum" sorularının cevaplarını almayı beklerim.
Birinci sorudan başlarsak ben polisiye romanda karmaşık bir olay örgüsü, sağlam bir temel, özgünlük ve iyi bir dil beklerim.
Fener Balığı, bir ilk roman olarak "ne arıyorum" sorusuna ve bileşenlerine cevap verebildi, aradığımı bulduğumu söylemeliyim. Kitabın başından sonuna kadar merak unsuru eksilmiyor, iç içe geçmiş olay örgüsü ve kurgu harika, karakterlerin ayağı yere basıyor ve kesinlikle sırıtan bir şey yok. Bu cidden kitabın en büyük artısı
"Ne bekliyorum" sorusunun cevabında ise birtakım sıkıntılar yok değil. Anlatımın daha rafine olmasını beklerdim. Görece basit, sade bir anlatım polisiye kurgu için her zaman iyidir, ancak Fener Balığı'nda anlatım biraz basite kaçmış gibi ya da ben beklentiyi yüksek tuttum. Yine eserde, bir polisiye romanda olması gerektiği gibi yanıltıcı, şaşırtıcı ögeler yerindeydi. Ama bir sorun da vardı, kitabın yarısında cinayet çözülmüşken cinayete dair diğer bağlantıların kitabın kalan yarısında anlatılması/çözülmesi, bende kitabın biraz uzatıldığı hissiyatını uyandırdı. Lakin şu da bir gerçek ki, kitap bittiğinde aklımda çözüme ve kurguya dair bir soru işareti kalmadı. Bu kitabın en büyük başarısı.
"Ne buldum" sorusunun cevabı için net olarak "aradığımı" diyebilirim. Okurken keyif aldım, birbirinden farklı gibi görünen olayların birbiriyle mantıklı bir düzlemde birleşmesini sevdim, yazarın gözlem yeteneğini ve bunu aktarımını beğendim. Bir ilk roman olarak gayet başarılı buldum.
Nuray Atacık, Türk Polisiye Edebiyatı'na nitelikli bir eser kazandırmış. Hep dediğim gibi kadın yazarlarımız polisiye konusunda cidden iyi ve Fener Balığı'da bunu doğruluyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yerli PolisiyeEdebiyat
“Edebiyat eseri, bir yandan içinden çıktığı dönemin toplumsal koşullarına ve sosyal gerçekliğine ışık tutarak, bir yandan da eserin yazarı bir yaratma edimi içerisindeyken bile belli bir ‘sosyo-kültürel’ ortama arkasını yasladığı için sosyolojik incelemeye konu olabilecek önemli bir araştırma nesnesidir.”
Dur ya, bu değil, şu, “Kahverengi gözlerimi,” dedim, pek sevdiğim şarkıya ithafen. Güldü.
Katilin Şeyi, zamanın birinde okuduğum, okuduğum dönem beni zorlayan, yahu bu adam ne yapmış diye söylendiğim, sonu gelmeden başını unuttuğum cümleleri ile “bu ne ki abi!” dediğim, ilginç ve benim için de ders niteliğinde bir kitap. Büyümüşüm ya, eskisi gibi tepeden bakmıyorum okuduğum polisiyelere. Ve olgunlaşmış, gerçekle yüzleşmişim, hadsizliğim gitmiş, ne de güzel olmuş.
Her neyse, Katilin Şeyi, bir ilk roman olmasına rağmen “edebiyat eseri” denen forma çok yakın bir metin. Evet, bazı polisiye klişeleri var, evet, Doyle ile başlayan ve birçok polisiye yazarına ilham veren dedektif ikilisi var, evet, sıkı polisiye okurları için muamması biraz basit kaçabilir ama arkadaş ortada koskoca bir dil var, dile hâkimiyet var. Öyle ağızda taşınan, kemiksiz, sağı solu yalamaya yarayan organdan bahsetmiyorum, atalarımızın yüzyıllar boyunca oluşturduğu anlamlı sesler ve bu seslerin yazılı olarak ifade edildiği sembollerin oluşturduğu sistemli bütüne verdiğimiz isim olan dilden bahsediyorum.
Hah, işte, adam dile hâkim, bu yetmezmiş gibi ortada iyi bir hikâye var, bizden, bize yakın, toplumun içinden görünen karakterler var, sosyal yapıya ilişkin izler var, oturmuş bir olay örgüsü var. Okur, (burada kendimden ve kitabı ilk okuduğum zamandan bahsediyorum, üzerine alınma) dile hâkim olmayıp bir de ukala olunca böyle oluyor, atıyor bir kenara kitabı, unutuyor. (lan o değil, ilk kitabı yemiş
