Havalar ısınınca uzun kitaplar yerine kısa kısa kitaplar tercih ediyorum:)
Kitap bir gazete haberinden yola çıkılarak yazılmış. Çok akıcı ve güzel kurgulanmış.
Beyaz Geceler, bir hayalperestin ulaşabileceği en uç noktayı ve bu noktadan sonra yaşayabileceği en derin hayal kırıklığını anlatan en güzel öykülerden biridir. Kurduğu hayaller öylesine canlıdır ki etten kemikten insanlar ona başka dünyalardan gelmiş uzaylılar gibi görünür. Aşk ve sevgi sanki bu yabancı varlıklara aittir; hayalperest ise o duygulardan mahrum bırakılmıştır.
Bir gün uzakta bir ışık görür ve ona doğru koşar. Umudunu yitirmeden daha da büyük hayaller kurmaya başlar. Fakat ışık söner. Hayalperest yine kendi dünyasına, yalnızlığına terk edilir. Önünde hâlâ kurabileceği sayısız hayal vardır; ancak mutluluğa bu kadar yaklaşmışken bile yalnızlık onun peşini bırakmaz.
Reklam
Amcanın Düşü okurken klasik bir Fyodor Dostoyevski ağırlığı bekliyordum ama düşündüğümden daha farklı bir kitaptı. Daha kısa ama alt metni oldukça yoğun bir eserdi.
Kitap boyunca öyle entrikalar dönüyor ki bazı yerlerde gerçekten “bu kadarı da olmaz” diye düşündüm. Ama sonra durup düşününce, yazarın realist bakış açısı yüzünden hayatımızda en az bir kez bu insanlarla karşılaşmış olabileceğimizi fark ediyorsunuz. Hatta bazı karakterler fazla gerçek geldiği için daha rahatsız edici bir hâl alıyor.
Özellikle statü, para ve toplum içinde yükselme isteği karakterlerin davranışlarını tamamen değiştiriyor. Kimsenin söylediğiyle düşündüğü şey aynı değil. Bazı konuşmaların altında öyle ince hesaplar var ki, kitap boyunca sürekli bir huzursuzluk hissi oluşuyor.
Kitap olaylı ilerliyor ama bu olaylar daha çok içten pazarlıklar, haset, kin ve statü savaşları üzerinden şekilleniyor. Bu yüzden fiziksel olaylardan çok insanların birbirine karşı kurduğu görünmez oyunları okuyorsunuz.
Sevmediğim bir karakter vardı ki gerçekten düşmanımın başına vermesin dedim. Çünkü bazı insanlar bağırarak değil, manipülatif tavırları ve sinsiliğiyle insanı yoran türden oluyor ve kitap bunu çok gerçekçi hissettiriyor.
Benim için kitabın en etkileyici yanı, insanların bazen ne kadar yapmacık, çıkarcı ve manipülatif olabileceğini bu kadar sade ama rahatsız edici şekilde hissettirmesiydi.Keyifli okumalar dilerim ,tavsiye ederim.
Kitap, ismi verilmeyen bir "yeraltı adamının" kendi düşüncelerini anlattığı uzun bir iç konuşma şeklindedir. Bu adam toplumdan uzaklaşmış, insanlara karşı öfkeli, kendisiyle sürekli çelişen ve mutsuz bir memurdur.
İlk bölümde insan doğası, özgür irade, akıl ve toplum üzerine düşüncelerini anlatır. İnsanların sadece mantıkla hareket etmediğini, bazen sırf özgür olduğunu göstermek için kendi zararına davranabileceğini savunur.
İkinci bölümde ise geçmişinden bazı olayları anlatır. Eski okul arkadaşlarıyla yaşadığı aşağılanmalar, bir subaya karşı takıntısı ve Liza adlı genç bir kadınla kurduğu karmaşık ilişki üzerinden kendi karakterini gösterir. Sonunda hem başkalarına hem de kendisine zarar veren bir insan olduğunu görürüz.
---
Ana Tema
İnsanın kendi kendisiyle savaşı.
Dostoyevski'nin temel sorusu şudur:
> İnsan gerçekten mantıklı bir varlık mıdır, yoksa özgürlüğünü kanıtlamak için bazen bile bile yanlış seçimler mi yapar?
Yeraltı adamı, aklın her şeyi çözeceğine inanan düşüncelere karşı çıkar. Ona göre insan:
Çelişkili bir varlıktır.
Özgürlüğü uğruna kendi çıkarına bile zarar verebilir.
Kendini tanıdıkça daha mutsuz olabilir.
Toplumdan koparsa yalnızlaşır ve iç dünyasında kaybolur.
---
Ana Fikir
Başkasının Karısı, kısa olmasına rağmen insanın zihninde uzun süre kalan kitaplardan biri oldu. Karısının kendisini aldattığını düşünen İvan Andreyeviç'in şüpheleri giderek büyüyor ve onu komik olduğu kadar üzücü durumların içine sürüklüyor. Okurken bazı yerlerde gülümserken bazı yerlerde de karakterin içinde bulunduğu ruh hâline üzülmeden edemedim.
Dostoyevski bu kısa öyküde kıskançlığın, kuruntunun ve insanın kendi düşüncelerinin nasıl bir çıkmaza dönüşebileceğini çok başarılı anlatmış. Bazen insanın en büyük düşmanının karşısındaki kişi değil, kendi zihni olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Kısacık bir kitap ama verdiği duygu ve düşündürdükleri oldukça fazla.
Suç ve Ceza yalnızca bir cinayet hikâyesi değil; insanın kendini “haklı” çıkarma çabasıyla vicdanı arasındaki savaşın romanı. Raskolnikov, bazı insanların toplumun kurallarının üstünde olabileceği fikrine tutunarak suçu akılla meşrulaştırmaya çalışır. Fakat Dostoyevski’nin asıl sorusu şudur: Bir eylem mantıklı gerekçelerle savunulabiliyorsa, insanın ruhu da buna ikna olur mu?
Roman, adaletin sadece kanunların verdiği ceza olmadığını; insanın kendi içindeki mahkemenin çoğu zaman daha acımasız işlediğini gösterir. Suç, Raskolnikov’un hayatında tek bir an değildir; sonrasında düşüncelerine, ilişkilerine ve hatta dünyayı algılayışına yayılan bir gölgeye dönüşür. Bu yüzden kitap, “ceza”yı hapishaneden önce vicdanda başlatır.
Dostoyevski, yoksulluk, ahlak, merhamet, kibir ve kurtuluş gibi büyük meseleleri karakterlerin ruh hâli üzerinden anlatır. Zaman zaman ağır ilerlese de okuru sadece olayların içine değil, kendi “hangi koşulda neyi haklı görürdüm?” sorusunun içine de çeker. Bitince insanın aklında kalan şey cinayetin kendisi değil; vicdanın susturulamayacak kadar derin bir ses olduğu fikridir. Keyifli Okumalar..
Reklam
Reklam