Ayşe Özalp

Ayşe Özalp
Güzel sevmek gerek azizim, güzel sevmek... Insana rast gelesin... Düştüysek kalkarız, daha ölmedik ya...
Üniversite
Aydın, 6 Mayıs 1980
95 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
İnsan, kendinin vehmidir...
Yoruldum kardeşim, yorulduk. Ben dünyanın parçası olmaktan bu denli yorulduysam dünyanın kendisi ne haldedir kimbilir. Sanırım yaşamayı beceremiyorum. Bazen diğerleri yaşayabiliyorlarsa bunu bende becerebilirim diyorum içimden... Ben ne yaşamayı becerebiliyorum ne de ölmeyi. Ölümle hayat arasında kurumuş bir ırmağım...
Reklam
Okumak ruha can verir...
Mesele sevdiğiniz kitapları hayatınızın kırılma anlarında yeniden okumaktır. Kitapların canlı olduklarını, nefes aldıklarını, tıpkı insanlar gibi yaşlanıp huy değiştirdiklerini o zaman anlarsınız... Esasında siz değişirsiniz. Siz değiştiğiniz gibi onlar da değişirler...
Hadi anlat, kederinle ısınalım...
Göz, görebildiği kadarını görür. Gerisi kalbin işidir. Kalbin yerindeyse korkma. O seni unutmadı. Sen O'ndan vazgeçsen bile O senden vazgeçmez.
Beyazın mükemmelliğini anlamak için ara sıra siyahın içinde yaşamak lazım...
Bilir misin o boşluğu?
Ne olduğunu, neden olduğunu bilmezsin, bilemezsin. Hayatında herşey yolundadır da bir şey eksiktir. Leziz bir yemeğin eksik kalmış tuzu gibi. Çöl sıcağında içtiğin suyun eklenmemiş buzu gibi. Yoksunluğu hisseder ama neyin eksik olduğunu bilmezsin. Hayatındaysa bu eksik yüreğini acıtır. En mutlu olduğun anda bile yüreğinde sürekli bir boşluk...
Reklam