Ayşe Özalp
@draysek
Güzel sevmek gerek azizim, güzel sevmek...
Insana rast gelesin...
Düştüysek kalkarız, daha ölmedik ya...
Şu anda okuduğu kitaplar
dostlukların son günü...
Her dostluk ilişkisinin kırgınlıkları, kızgınlıkları, krizleri kaldırma kapasitesi birbirinden farklı. Kimisini ortak geçmiş kurtarır, kimisini gündelik hayat hırgüründeki paylaşım ve derinlik, kimisini ortak ilgi alanlarının fazlalığı, kimisini hayatın benzer yerlerinden fırtınaya yakalanmaları... Kimisi o dönemde ki ihtiyaçlarımiza yanıt verdikleri için oradadirlar ve miadi dolunca ya hayatımızdan çıkıp giderler ya da dönüşürler. Çünkü ihtiyaç ve beklentilerimiz değiştikçe ilişkilerimizde farklılaşır, duygularımız değişir.
imdat çıkışı...
ilk yarısıni Semerkand dan sonra olmamış diyerek ama ikinci yarısını biraz merak biraz da yaptığı psikolojik tahlillerle bir çırpıda bitirdiğim bir kitap. Sanırım aklımda kalacak olan tek yönü İsyan in konak da kendiyle kendi iç dünyasıyla ilgili yaptığı tespitler ve bunların anlatımı. İntiharı düşündüğü sırada arkadaşının ölümle ilgili yaptığı yorum ise beni benden aldı... Genel olarak bakıldığında biraz basit ve karakter derinliği olarak yavan kalmış gibi... Bir hiç uğruna yitip gitmiş bir hayat barındırır içinde...
Hayat bu işte...
Ölümü son çıkış olarak düşüneceksin. Bil ki kimse seni bundan alikoyamaz ve tam da bu nedenle, elinin altında olduğu için onu yedekte tut, sonuna kadar... Hayat seni istediği kadar ürkütsün, canını yaksın, en yakinlarin çirkin maskeler taksınlar... Hayat bu, de kendi kendine, ikinci kez çağrilmayacağım bir oyun, bir zevkler ve acılar oyunu, bir inançlar ve aldatmalar oyunu, bir maskeler oyunu, bir aktör ve bir gözlemci olarak sonuna kadar oyna, gözlemcilik daha iyidir ne zaman istersen bırakabilirsin.
