Belki bir kişisel gelişim kitabı diyenler olacaktır, ya da dinleri ve tanrının varlığını sorgulayan bir kitap. Hangi kategoride olduğunu belirlemek biraz da okuyucuya kalacak gibi.
Her türlü güzelliğin kişinin kendi iç dünyasında yaşayacağı hesaplaşmalarla gerçekleşeceğini belirtiyor kitap boyunca. Her şey Düş kurmakla başlayacaktır, düş kurmaya başladıktan sonra gerçeklik arkasından gelecektir düşüncesi dile getiriliyor. Düş’ün gerçekleşmesi için de korkulardan arınmak gerekiyor, insanların en çok korktuğu durum ölümdür. Düşün gerçekleşebilmesi için de ölümü yenmek gerekiyor. Ölümsüzlüğe ulaşmak için neler yapılması gerektiğinden bahsediyor. Kitabın bazı bölümlerinde Hallacı Mansur’un Enel Hak düşüncesini okuyor gibi hissettim. Kitapta geçen; “-İnsan tanrı mıdır?
-Hayır, tanrıdan daha üstündür, çünkü isteklerini yerine getiren bir tanrıya sahiptir.” diyaloğu çok fazla düşündürdü
Kitap boyunca Carpe Diem felsefesini de okuduğumu düşündüm. Kişinin ölümsüzlüğe ulaşması için yapması gereken ilk şeyin kendisiyle girdiği mücadeleyi kazanması gerektiğini sıklıkla vurgulamış yazar.
Bir okul açmak için Lupelius’un defterini bulmak için yola çıkan kahramanımızın Dreamer’den aldığı dersleri ve bu derslerin kahramanın hayatında yarattığı değişimleri anlatıyor. Dreamer gerçek bir kişi mi, kahramanın kendi kafasında yarattığı hayali bir kişilik mi ben çözemedim. Belki de bir ütopyadır ve kahramanımız o ütopyayı gerçekleştirmeye çalışıyordur.
Sevmedim
içinde kendi kendine konuşan sesi tanrı olarak görüyor ona dreamer adını vermiş. dreamer hem kendisine hem okuyucuya bağıra çağıra kesin sınırlarıyla ne doğrudur, ne değildir anlatıyor. 5 cümlede özetlenebilecek olayı 400 küsür sayfaya yaydırmış ki ortaya satabileceği bir kitap çıksın. özetle bana göre yazarın kişisel zırvalamaları ve tekrarlarıyla dolu zaman kaybı kitap.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitap, dış dünyanın aslında kendi iç dünyamızın yani psikolojimizin bir yansıması olduğunu savunuyor. Dreamer'a göre başımıza gelen her olay, hastalık, yoksulluk, mutsuzluk ve tüm kötü şeyler aslında bizim içsel durumlarımızın dışarıya yansıması.Başımıza gelen iyi veya kötü her şeyin sorumlusunun yine biz olduğumuzu söylüyor. Kitaptaki o meşhur 'Düş' kavramı ise basit bir hayal kurmak değil; hayatı inşa eden en güçlü enerji olarak anlatılmış.
Nefis terbiyesine benzeyen kısımları (az yemek, az uyumak, öz denetim gibi) çok tanıdık geldi. Ama öte yandan kitabın 'ölüm bir hatadır' dğşüncesi ve insanın kendi kendinin yaratıcısı olduğu vurgusu, kader inancımla ters düşüyor. İnsanın kendi dünyasının yaratıcısı olduğu, unutmuş tanrılar olduğu yönündeki ifadeler, tevhidi inanç açısından oldukça rahatsız edici geldi bana. Yine de Lupelius’un derin öğretileriyle dolu olan kısım hoşuma gitti.
Farklı bakış açıları görmek güzel:)
Daha kaç defa ölüp ölüp dirilebilirim bu kitabın bitmesi için Dreamer bana bunu da söylese keşke … Kitap sürekli kendini tekrar eden bir düşüncenin etrafında dönüp duruyor . Okurken tek hissettiğim şey boğulma hissi . Kitapları yarım bırakmayı becerebilsem çoktan vazgeçmiştim.
Puan vermedi·444 syf.··
Beğendi
·2026 11. kitabı
·41 günde okudu
·Okunma: 20 Şubat 2026 23:19
Aslında bir mekan değil bir sistem olan Tanrılar Okulu, gerçeği kontrol edenlerin kurduğu bir düzendir. Bir metafordur. Bilinç sistemidir. Gerçek dünyaya uyarlandığında ise uyuyanın ödüllendirildiği, sesi çıkanın deli olduğu bir düzendir. Uyananlar fiziki bir şekilde öldürmektense itibarsızlaştırırlar. O insan yalnızlaşır, dışlanır ve susturulmak istenir. Bu yüzden uyanan her kimse tekrardan uyumak ister. Peki kimdir bu gerçeği kontrol edenler? Tanrılar mı? Baktığınızda Tanrılar asalak bir varoluştan başka bir şey değildir. Kendi benlikleri yoktur. Rüyada yaşamaya alışkınlardır. Varoluşunun nedeni ise Dreamer’dır. Tanrılar okulundaki insanları, Lupelyanları ve sistemleri kullanmalarının tek sebebi Dreamer’ı güvenle uyutmaktır. Çünkü Dreamer uyanırsa tüm sistem çöker ve her şey hiçliğe döner. Bu yüzden insanların uyanmasını, düşünmesini ve okumasını istemezler. Çünkü uyanan her insan Dreamer’a bir tık daha yaklaşır. Belki de dreamer bir varlık ya da rüya değil varoluşu olan bir insandır.
Bazı kitaplar sindirilmez, taşınır. O yüzden kitabı Oğuz Atay’ın şu sözüyle bitirmek istiyorum: “Yoruldum albayım.”
"Gerçek" bir kişisel gelişim kitabı...Hayata Dair
Yıllar önce almıştım okumak şimdiye nasip oldu. Öz Farkındalık ve kendini iyileştirme, an'da kalabilme meselelerine kafa yoranlar için roman tadında akıcı bir eser. Tokat gibi çarpan cümleler ve tespitler içeriyor. Yazar yer yer mitolojiyle de bağlantı kuruyor, kadim hikâyelerden örnekler ile detaylandırdığı açıklamalarda bulunuyor.
.
Kahramanımız ile Dreamer adlı mentoru arasında geçen diyaloglar kitabın çoğunluk kısmını oluşturuyor. Edebi bir dili var, hiç sıkmıyor.
.
Bu kitabı zamana yayarak okudum, çünkü sindirerek okumak istedim. Bir çırpıda okunacak bir eser asla değil.
Kitap, herkesi kendi hayatının "Tanrısı" olmaya davet ediyor adeta. Özgür irade ve kader meselesine yeni perspektifler sunuyor.
.
Kitaplarla kalın...♡