Pınar
@dreamerrr
Reklam
“Bunları söyleyen yüreğim olmalıydı.”
Kitabımızın kahramanları Zeze, şeker portakalı Minguinho ve Portuga.. Yazar hikayeyi tek bir kahramanın ağzından anlatıyor fakat siz hikayeyi bütün kahramanların yüreğinden okuyabiliyorsunuz. Zeze küçük bir çocuk olarak karşımıza çıksa da bulunduğu hayat her yaşın içinde bulunacağı bir yaşam. Yoksul bir aile. Madden ve manen. İradesiz bir şekilde alabildiğine bencil insanların bir araya gelmesi ile oluşmuş bir çekirdek. Tanrı’dan Umut kesebilecek kadar acılı ve yorgun bir yürek.. Hiçbir şey beklemiyorum, böylece hayal kırıklığına uğramıyorum. Zeze çevresine bakarak ve insanların karakterini çözümleyerek Tanrı’nın iyi insanlara neden yardım etmediğini sorguluyor. Yaşımız büyük olup böyle şeyleri söylediğimizde daha hırçınca bakılacak cümlelere bir çocuğun kelimelerinde duyduğunuzda buruk bir merhamet ve acıma duyuluyor, Tanrı’nın yardım etmediği bütün insanlar için.. Noel günüydü. Birkaç havai fişek atıldı Tanrı başkalarının mutluluğunu görsün diye.. Fakir olmanın ve çocuk olarak herşeye sahip olan çocukları görüp, kendi sahip olmadığın her şeyi yaşarken anlayamayan Zeze ve çevresinde bu acıyı hisseden yüzler. 20’li yaşlara gelip bisiklet sürmeyi bilmemek can yakar. Bu bölümleri okurken yazarın kaleminin güzelliğinden osla gerek sizde aynı şefkati hissediyor ve duygulanıyorsunuz. Canını acıttığını düşündüğü babası için ona göre en büyük şeyi yapmıştı. Çalışmış ve en güzel sigarayı almıştı. Ve tüm bunların karşılığını da. Babam kollarını açıp beni şefkatle kucağına aldı. Her şey karşılığını bulmuştu sanki. Yeni bir ev. Yeni bir hayat ve sade ümitler, sadece ümitler. Yaramaz zeze. Verdiği acıya rağmen hazlarından, oyunlarından vazgeçmeyen. Hep söylemişimdir ne güzel şey şu ağaçlar. İnsanın ruhuna dokunuyor, sarıp
