“ Cesur yeni dünya”da herkes mutlu, acı yok , keder yok . Herkes yaptığı işi seviyor, herkes herkes için yaşıyor. Her şey ulaşılabilir. Tamamen “uygar” bir dünya düzeni hakim.. Kafayı güzelleştiren somalar var.. İnsanlar kuluçkadan çıkıyor, şartlandırılarak öğretilerek büyütülüyor.. Ancak bir gün bir “vahşi” çıkıyor, tüm huzuru kaçırıyor.. Aile diyor, aşk diyor, düşün diyor, sorgula diyor, edebiyat diyor, sanat diyor.. Kitabı önerirken “şiddetle” tabiri pek yerinde oluyor.. Peki her şey bu kadar güzelken, sürekli yarın ne olacak korkusu yaşamak isteyen “vahşi” kadar cesur muyuz???